Michelle Obama imponeert generaal

Michelle Obama en Ted Kennedy stalen gisteren de show op de Democratische conventie. Zo beleefde de conservatieve Obama-fan Don Loranger de eerste dag.

Hij is een gepensioneerde tweesterrengeneraal van de luchtmacht. Hij is een Republikein uit het conservatieve Montana. Maar anderhalf uur voordat de belangrijkste sprekers van de Democratische conventie het podium betreden – Michelle Obama en Ted Kennedy – heeft Don Loranger zijn stoel bovenin de zaal al ingenomen. Hij wil geen minuut missen; de generaal b.d. draagt een gloednieuwe Obama-button op zijn revers.

Loranger is een zogenoemde ‘Obamacon’, een conservatief die zijn hart heeft verpand aan de Democratische presidentskandidaat. Hij gelooft in Obama’s vermogen het land bij elkaar te brengen. En omdat hij in de jaren negentig enige tijd leiding gaf aan de Amerikaanse troepen in het Midden-Oosten, bewondert hij hem voor zijn vroegtijdige verzet tegen de oorlog in Irak.

Loranger vindt het een aardig idee dat de verslaggever de avond aan zijn zijde doorbrengt. Het is alleen ingewikkelder dan hij dacht, blijkt gaandeweg. „Zit ik hier te applaudisseren voor Ted Kennedy, wie had dát ooit gedacht”, verzucht hij halverwege de avond.

Maar als de dag eindigt met een toespraak van Michelle Obama, waarin ze zich presenteert als kind van de middenklasse, is hij onder de indruk.

De vrouw van de presidentskandidaat pareert de kritiek op haar man (elitair, Hollywoodster) en haarzelf (boze zwarte vrouw die haar eigen land haat) met een geïnspireerde schets van haar levensgeschiedenis. Werk hard, leef vrolijk, wees mild, en betuig liefde aan het vaderland.

„Wat een klasse heeft die vrouw”, zegt Loranger, met een kleur van opwinding. Hij kijkt naar beneden, waar een extatisch publiek ziet dat de dochters van de Obama’s het podium betreden en er een straalverbinding is gelegd met vader, die nog in Missouri op campagne is. „Zo’n stijlvolle first lady hebben we nog nooit gehad”, vertelt Loranger. „Ik word hier erg blij van.”

Aan het begin van de avond vertelde hij hoe hij de Obama’s de laatste tijd leerde kennen. Het progressieve boegbeeld Nancy Pelosi, voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, voerde toen het woord. „Die hoef ik niet te horen”, smaalde hij.

Obama had hem met voormalig NAVO-bevelhebber Wesley Clark en andere oud-generaals gevraagd voor een gesprek over nationale veiligheid. Drie dingen vielen Loranger op. Zijn stijl („Hij zei: ik wil van u eerst het slechte nieuws horen”), zijn strategisch inzicht en zijn kennis. „Die man heeft een encyclopedische kennis van mijn vakgebied, wist je dat?”

Vervolg Conventie: pagina 4

Ted Kennedy: met Obama herleeft de hoop

Michelle Obama sprak hij in Montana, en toen was hij overtuigd: hij moest iets doen. Zo werd Loranger – vier jaar geleden in Montana nog Republikeins kandidaat voor de Senaat – de campagne van Obama ingezogen.

Sommige vrienden noemen hem een „verrader”. Maar voor Loranger is essentieel dat er een eind komt aan de polarisatie waardoor in Washington al jaren niets tot stand komt. „Mensen die hun partij belangrijker vinden dan hun land veracht ik.” Hij is overtuigd dat Obama veel Republikeinen in zijn kabinet zal benoemen. „Meer dan ooit in de geschiedenis.”

Paradoxaal genoeg brengt zijn verachting voor partijtijgers hem nu op een conventie, de eerste in zijn leven. Zelfs als de favoriete familie van de Democraten aan bod komt, de Kennedy’s, wordt hij meegenomen in het enthousiasme. Caroline Kennedy, de dochter van JFK die Obama achter de schermen hielp bij het kiezen van zijn ‘running mate’, introduceert haar oom Teddy, onlangs geopereerd aan een hersentumor.

„Het is zo heerlijk om hier te zijn”, zegt de Liberal Lion in zijn eerste zin. Daarna wint hij de zaal met een vlammend betoog voor zich. De halve avond zijn de gedelegeerden met muziek en meeslepende speeches opgezweept – nu springen overal tranen uit ogen. En Kennedy gaat maar door. Zijn vroege steun aan Obama. De strijd voor algemene ziektekostenverzekering. Zijn bewondering voor het doorzettingsvermogen dat JFK, zijn broer, in het presidentschap legde: „Als je naar de maan gaat kun je halverwege niet zeggen: jammer, het was toch te ver.”

Barack Obama zal het land met eenzelfde kracht regeren. „Het werk begint opnieuw, de hoop herleeft, en de Droom leeft voort”, sluit Kennedy af voor een uitzinnige zaal.

„Ach Kennedy. Het is mooi hoor”, bromt Loranger. „Maar ik heb hem Chappaquiddick nooit kunnen vergeven”, verwijzend naar een ongeluk waarbij Kennedy’s geliefde omkwam nadat de senator te veel had gedronken.

Het slot van de avond is voor Michelle Obama. De waardering voor haar is de laatste maanden verzwakt door twee uitspraken waarop Republikeinen haar aanvallen. Dat ze „voor het eerst in haar volwassen leven trots is” op Amerika, en dat haar land onder Bush „gemeen is geworden”. De hele avond is erop ingericht de schade te herstellen, en intussen Obama als een gewone jongen te presenteren.

De zeer positieve ontvangst in de media bereikt Loranger als hij de conventiezaal uitloopt. Hij geniet ervan. „Laten de Republikeinen nu maar eens hun hersenloze aanvallen op haar loslaten. Het zal na vanavond niet meer lukken”, snoeft hij. Even kijkt hij ongemakkelijk voor zich uit. „Ik begin soms op een Democraat te lijken, hè?”

    • Tom-Jan Meeus