Gezocht: psychiatrische patiënt voor relatie en/of seks

Ted van Gennep vertelt op datingsites direct over zijn beperkingen.

Dus krijgt hij de ene na de andere afwijzing. De site vriendstap.nl biedt hoop.

Ted van Gennep heeft een psychiatrische achtergrond. Hij probeert een vrouw te vinden via een speciale website. Foto Bob van der Vlist fotografie Bob van der Vlist. Foto bij verhaal over daten met beperking. Vlist, Bob van der

Ted van Gennep (49) zoekt een vrouw. Het liefst wil hij een relatie, maar alleen vriendschap of sex is ook goed. Dat staat in zijn profiel op Vriendstap, een datingsite voor mensen met een psychiatrische achtergrond. „Ik ervaar eenzaamheid als het grote verdriet in mijn leven”, schrijft hij, „en ben daar best wel depri over”.

Thuis, in zijn flat in Zoetermeer, vertelt Ted zijn verhaal. Hij heeft in het verleden „wat emotionele hypotheken liggen”. In zijn jeugd werd hij door een vriendje van de trap geduwd, waardoor zijn ruggegraat is ingedeukt. Hij is slachtoffer geweest van seksueel misbruik. En hij was zes jaar verslaafd aan cocaïne. Nu is hij chronisch depressief. Hij ligt veel in bed, somber gedachten.

Als Ted wakker is, zit hij graag op zijn versleten bank. Dan zingt hij mee met de band Genesis, waarbij hij woest op de armleuning slaat. Als het warm is draagt hij een groene jurk met een geel biesje. „De wind kan daar lekker tussen”, legt Ted uit.

„Ik laat het niet merken”, zegt Ted, „maar ik ben heel eenzaam”. Vervolgens aait hij minuten lang zachtjes over het haar van de verslaggeefster. De laatste vrouw die hij aanraakte was een escortdame, tien jaar geleden.

Vrienden heeft Ted niet. „Nooit gehad.” Naar de kroeg kan hij niet, want hij moet rondkomen van 50 euro per maand. Internet is voor Ted de enige manier om contact te maken.

De laatste jaren is hij actief geweest op verschillende datingsites. Als hij iemand aanschrijft, vertelt hij vrijwel direct over zijn „beperkingen”. Hij wil eerlijk zijn. Soms krijgt hij een mailtje terug. „Met de geijkte dooddoeners”, zucht Ted. „Ik ben nooit hun type.”

Nu beproeft hij zijn geluk op Vriendstap. Psychiater Hetty Pronk zette de site in 2004 op. Inmiddels telt de site ongeveer achthonderd leden. Pronk wilde iets doen aan de eenzaamheid die ze bij veel van haar patiënten zag. „De meeste psychiatrische patiënten hebben geen baan, dus ook geen geld voor hobby’s”, zegt Pronk.

Een verschil met ‘normale’ datingsites is dat de leden van Vriendstap het nummer van hun huisarts moeten opgeven. „Als de een de ander vermoordt, kunnen we contact opnemen”, verklaart Pronk. Dat heeft ze tot nu toe nooit hoeven doen. Ze heeft wel eens een profiel verwijderd, van een jongen die „enge terroristische uitspraken” deed.

Hun ziektebeeld hoeven de leden van Vriendstap niet op te geven. „Dat is helemaal niet interessant”, zegt Pronk. „Een diagnose als autisme zegt eigenlijk niks. En het is best pijnlijk om dat op papier te zetten.”

Dat ervoer Bert ter Voert (41) ook zo. Net als Ted kreeg hij op ‘normale’ datingsites steevast de reactie „geen interesse” als hij schreef dat hij vanwege zijn psychiatrische achtergrond geen baan heeft. „Op normale datingsites wordt je snel in een hokje geplaatst”, zegt Bert, die net als Ted kampt met chronische depressiviteit. Vriendstap vond hij „veiliger”, zo „onder ons”.

Maar hij ging niet actief op zoek. „Ik had persoonlijke problemen, liefde hield me niet zo bezig.” Tot hij vorig jaar een mailtje kreeg. „Ik vind dit bloedspannend, maar wellicht vind jij dat ook!”, schreef Hanneke Mertens (43) naar Bert. En: „Je lijkt me een prettige man, het lijkt me fijn met je te mailen.” In vier dagen volgden tien mails over en weer. Een week later stond Bert bij Hanneke op de stoep. Bij de tweede ontmoeting spraken ze al over trouwen.

„We schoten meteen de diepte in”, vertelt Hanneke aan haar keukentafel in Tilburg. Ze was helemaal niet op zoek naar een relatie, zegt ze. „Ik had net besloten dat ik beter alleen kon leven, gezien mijn complexiteit.” Op Vriendstap zocht ze „een maatje” om mee naar de kroeg te gaan.

Hanneke vond het te eng om via een ‘gewone’ datingsite contact te zoeken. „Ik kan mij geen leuk plaatje aanmeten. Hoe leg je uit dat je veertien uur moet slapen en geen baan hebt?” Omgekeerd, zegt Hanneke, oordeelt ook zij instinctief negatief over mensen zonder werk. „Maar bij Vriendstap weet je dat er een goede verklaring voor is.”

Toch duurde het even voor ze met Bert over diagnoses wilde praten. Ze was bang dat Bert een ernstige persoonlijkheidsstoornis had. Ook vertellen over haar eigen ziekte vond ze moeilijk.

Hanneke heeft een dissociatieve identiteitsstoornis, vroeger meervoudige persoonlijkheidsstoornis genoemd. „Ik krijg zelden begrip van mensen. De ziekte is heel ingewikkeld en onbekend”, zegt Hanneke. Het is alsof ik uit verschillende delen besta, legde ze Bert uit. Om beurten treden die op de voorgrond. Daarom wil Hanneke soms spelen als een kind, en dan weer wil ze dood. Bert begreep het.

Vorige maand zijn Bert en Hanneke getrouwd. Hun psychische problemen zijn niet opgelost, maar het samenleven doet ze goed. In de hoek van de kamer scharrelt een cavia, die is „vooral” van Bert. De kippen zijn „vooral” van Hanneke. En Bert timmerde het hok.

    • Leonie van Nierop