Een guts voorgekookte snotterherenigings-tv

Op Nederland 1 was het de hele avond gezellige snotterherenigings-tv. Met drie programma’s achter elkaar lijkt dat net er wat fantasieloos mee volgepropt.

In Memories vallen verloren gewaande geliefden in elkaars armen. ‘Jij en ik nog één keer samen, tegen beter weten in’, zingen ze in de begintune en dat gebeurt dan ook. Marijke wist na meer dan dertig jaar nog hoe de handen roken van Frans, een paardenslager uit haar jeugd. Hij werd door Marijkes moeder niet geaccepteerd en dus vakkundig weggewerkt uit het leven van haar verliefde dochter. Marijke wilde graag weer met Frans in contact komen. „Zou Frans aan de uitzending mee willen werken?”, vroeg presentatrice Anita Witzier zich aan het begin van de uitzending af. Natuurlijk wel! Anders hadden Marijke en haar paardenslager de uitzending helemaal niet gehaald. Want bij Memories loopt altijd alles goed af. Je voelt het op je klompen aan. Misschien is dat ook wel het geheim van het programma. Je hoeft je als kijker nooit zorgen te maken dat er iemand in het programma écht verdrietig of teleurgesteld is.

Paardenslager Frans was snel door de redactie gevonden. Frans zat zelfs op dezelfde boot naar Terschelling waar Witzier met Marijke óók op zat. Alleen mocht Frans dat allemaal nog niet weten. Want op Terschelling moest de reünie – zoals ver van tevoren in het script bepaald – gaan plaatsvinden. ‘Waarom ben je eigenlijk alleen?’, vroeg de meelevende presentatrice. „Ik zit al twee jaar zonder”, zuchtte Frans. „Ik ben wel benieuwd naar Marijke”.

Alles voorgekookt en uitgedokterd. Mensen geloven graag in de televisie-schijnwerkelijkheid. Zoals volwassenen in de nabijheid van Sinterklaas ook net doen alsof ze hun schoen nog zetten, zo kijken mensen naar dit soort programma’s. Ze weten heus wel dat er niemand quasi toevallig in beeld komt en ook nog een liefdesprobleem heeft. Maar zo werkt het nou eenmaal bij de televisie.

Onverwacht bezoek gaat over Hollanders die een nieuw bestaan hebben opgebouwd in het buitenland. Zonder dat ze het weten komen ze plots oog in oog te staan met iemand uit Nederland die ze lang niet gezien hebben. Om de kijker vooral niet naar de andere kant te laten zappen, word je het programma ingelokt doordat je nog voor de leader al de tranen ziet die helemaal aan het einde van de uitzending zullen vloeien. Dan weet je tenminste waar je je op kan verheugen. Als een stukje worst bij de slager.

De introductiestem kondigde de in Australië wonende Robert aan als ‘een man die meer probeert te zijn dan de man die op zondag het vlees snijdt, dus brengt hij zijn kinderen zélf naar school’ . Een goedzak dus, die terecht een spontane hereniging met zijn moeder verdient. „Tjonge jonge jonge, wat zal-ie opkijken”, mompelde moeder, vers gearriveerd op het vliegveld in Sydney. In haar koffer had ze videoboodschappen van de buren en zelfgemaakte bananensaus meegenomen die erg lekker schijnt te zijn bij barbecuevlees. „Wat doe jij hier! Ons moeder! Ik sta er echt van te kijken!”, mompelde Robert bij de hereniging en we waren alweer toe aan de aftiteling. „Ik ben hier niet meer nodig. Ik ga naar mijn volgende onverwachte bezoek”, kondigde presentatrice Carla van Weelie het geheel af.

In Familiediner herenigt Bert van Leeuwen familieleden die ruzie hebben gehad. Veel gedoe tussen broers rond een kapotgescheurd geboortekaartje en een misverstand rond een trouwkaars.

Vakkundig gemaakt, maar drie programma’s achter elkaar is wel wat veel. De hoofdpersonen zijn mensen die heus wel weten hoe ze een telefoonnummer in een telefoongids moeten opzoeken of een naam moeten googelen op internet. Dat kan ook zonder de aanwezigheid van een camera, dus een echte noodzaak voor de programma’s is er niet.

Kijkers kunnen best programma’s aan die het échte leven beschrijven en die tot nieuwe inzichten daarover leiden. Maar dan moet daar op ons grootste publieke net wel ruimte voor gemaakt worden.