Uitspraak 11: Weer taakstraf voor pedofiel

Is een werkstraf van 100 uur en een voorwaardelijke celstraf een gepaste sanctie bij een zedenmisdrijf waarvan een gehandicapt kind slachtoffer was? Met een reactie van Ybo Buruma en Theo de Roos De zaak: Een man van 31 pleegt in de eerste helft van 2006 ontucht met een kind van 13. Hij blijkt ook te

Is een werkstraf van 100 uur en een voorwaardelijke celstraf een gepaste sanctie bij een zedenmisdrijf waarvan een gehandicapt kind slachtoffer was?

Met een reactie van Ybo Buruma en Theo de Roos

De zaak: Een man van 31 pleegt in de eerste helft van 2006 ontucht met een kind van 13. Hij blijkt ook te beschikken  over duizenden kinderpornografische afbeeldingen. Daarop zijn erecties, penetraties en andere seksuele handelingen te zien, met hoofdzakelijk jongetjes. In één geval met een baby. De ontucht bestond uit het vastpakken en betasten van elkaars penis. Het slachtoffer was ernstig lichamelijk en geestelijk gehandicapt.

Waarom is dit interessant?


De strafhoogte zorgde voor politieke commotie. De Telegraaf opende de zaterdagkrant op 16 augustus met: Kinderverkrachter krijgt ‘flutstraf’. De Kamerleden Teeven (VVD) en Haersma Buma (CDA) gingen mee en noemden de straf „ten hemel schreiend” dan wel „niet te rijmen” met een Kamerwens zedendelinquenten geen taakstraffen meer op te leggen. Politieke kritiek op vonnissen is zeldzaam want strijdig met het beginsel van de machtenscheiding.
De rechtbank reageerde door op rechtspraak.nl de ‘vermeend lichte straf’ uit te leggen en het fenomeen taakstraffen apart toe te lichten. Het vonnis was  ook extra gemotiveerd, volgens nieuwe richtlijnen die de burger snel inzicht moeten geven in de gedachtegang van de rechter en de discussiepunten op de zitting.

Wat eiste de officier?


Die vond celstraf niet nodig. Net zomin als een werkstraf. Voor de ontucht werd 8 maanden voorwaardelijke celstraf met een proeftijd van vijf jaar gevraagd. En toezicht van de reclassering plus behandeling met een proeftijd van twee jaar.

Wat zei de advocaat?


De advocaat was het eens met de eis, maar vond de proeftijd van vijf jaar hooguit wat lang. De verdachte had bekend.  Vlak na de aanhouding ging hij op eigen initiatief in behandeling bij een forensisch psychiatrische kliniek. Daar zit hij in een intensieve groepstherapie. Zijn therapeut zegt dat de dader zich gewetensvol opstelt, de volledige verantwoordelijkheid neemt en niet bagatelliseert. De reclassering is ook positief. De man doet erg zijn best om herhaling te voorkomen.

Hoe oordeelt de rechtbank?


De rechtbank vindt dat de feiten zo ernstig zijn dat ‘in beginsel’ onvoorwaardelijke celstraf gepast is. Toch wordt daar niet toe besloten. De feiten zijn namelijk meer dan twee jaar oud. Celstraf is dan niet meer zinvol en zou ook contraproductief kunnen werken. De man koos zelf voor therapie en houdt dat ook vol. Uit onderzoek blijkt dat de man heel zwak in het leven staat. Neurotisch, angstig, onzeker, sociaal geïsoleerd, contactarm, eenzaam - geestelijk gebrekkig, pedofiel, homoseksueel. Bang voor intimiteit, afwijzing en voor de eigen geaardheid.
Door alleen voorwaardelijk te straffen, zoals de officier wil, worden zijn daden echter niet genoeg vergolden, vinden de rechters. Er is dan onvoldoende sprake van genoegdoening voor het slachtoffer en de samenleving. Daarom komt er  een onvoorwaardelijke straf bij: een taakstraf. Celstraf zou de therapie onderbreken. De werkstraf moet de dader laten voelen „dat zijn gedrag onaanvaardbaar is geweest”. De lange proeftijden zijn nodig omdat de daad voortkomt uit zijn geaardheid. Die is moeilijk te behandelen. En de voorwaardelijke celstraf moet de kans op herhaling zo klein mogelijk houden.

Lees de uitspraak van de rechtbank Arnhem hier.

    • Folkert Jensma