Verkiezingskoorts in Maleisië

anwar_afp.jpgIk ben nu in Maleisië, voor een tussentijdse verkiezing in Permatang Pauh. In dat gebied, dat bestaat uit een stadje en twee dorpen, vinden morgen verkiezingen plaats die belangrijk zijn voor het hele land. Het is de kans voor oppositieleider Anwar Ibrahim om na 10 jaar weer terug te keren in de politiek. En wie weet is het de eerste stap om de huidige regering omver te kunnen werpen, zoals hij ambieert.

Dus zat ik zaterdagavond met ruim 1.000 aanhangers te luisteren naar een toespraak van Anwar. Best opwindend. De man is een charismatisch spreker, er werd veel gelachen. De Maleisische politiek is op het moment een gore bende: Anwar zelf staat onder verdenking van het hebben van homoseks, waar je in Maleisië twintig jaar gevangenisstraf voor kunt krijgen. En de regering heeft weer zijn eigen problemen met de kwestie-Najib, die een relatie zou hebben gehad met een vermoorde vrouw uit Mongolië. Het zijn onderwerpen die in de toespraak veelvuldig terugkwamen.

Het was voor mij de eerste keer dat ik een verkiezing versloeg, en ik vond het lastiger dan ik van tevoren had gedacht. Het komt erop neer dat je als een bezetene aan het rondrijden bent om zoveel mogelijk van beide partijen mee te maken. Het verkiezingsgebied was uitgestrekter dan ik had ingeschat en locaties waren lastig te vinden. Doordat iedereen even hard aan het rondrennen was, gingen afspraken niet door. De vertaler die ik had geregeld zegde af, dus moest ik aankloppen bij een soort verkiezingswatch-comité, om te vragen of zij iemand wisten. De dame die zij voor me konden regelen was capabel, maar zo vroom dat ze het duidelijk niet goedkeurde als ik haar medemoslima’s te veel vragen over homoseks stelde. Achteraf bleek ze in een soort anti-Fitna comité te zitten. Volgens mij mocht ze me niet echt.

Het is lastig kiezen waar je je tijd in steekt. Blijf je uren wachten op het partijkantoor van de oppositie om zoveel mogelijk kans te hebben op een interview met Anwar? Hoe lang blijf je proberen aanhangers van de regerende partij te spreken, als die nauwelijks iets willen zeggen? En soms kies je verkeerd: gisteravond dacht ik lekker vroeg te zijn voor een grote verkiezingsbijeenkomst met Anwar, kwam de man uiteindelijk niet opdagen.

Maar goed, uiteindelijk kom je nog best veel te weten in korte tijd. Je spreekt veel mensen: mijn telefoon staat nu zo vol met Kemals, Kamals, Kumars en Ahmads dat ik niet eens meer weet wie wie is. En doordat alles zo onvoorspelbaar verloopt, heb je af en toe ook een mazzeltje. Toen we half toevallig de verkiezingsstoet van Anwar tegenkwamen, kon ik op hem afspringen om te vragen of ik hem in zijn auto mocht interviewen. Tot verbijstering van de omstanders mocht ik nog instappen ook. Overigens werd ik er zeer kort daarna weer uitgegooid, omdat het op moslims een verkeerde indruk kon maken als-ie met een jonge, buitenlandse dame in de auto zat.

En tijdens de campagneavond waar ik vergeefs op Anwar zat te wachten, dook er een campagnemedewerker op die ongevraagd interviews voor me ging regelen met partijbonzen. Want bij de oppositie vonden ze de buitenlandse pers zeer belangrijk. Dan sta je daar rond 12 uur ‘s nachts, na de hele dag te hebben rondgerend: natgeregend, bezweet, zonder te hebben gegeten, niet precies wetend wie je aan het interviewen bent en met twintig man eromheen die willen horen wat de journalist uit Belanda voor vragen stelt. En daarna op de foto met campagnemedewerkers.

Kortom, zeer leerzaam allemaal. Ben benieuwd hoe het morgen op verkiezingsdag gaat. En wie er wint, natuurlijk.

    • Elske Schouten