Raggen, slaan en plukken met bliksem

Zaterdag treedt de groep op tijdens het festival De Beschaving in Utrecht op een terrein naast de snelweg A2. Er zijn veertig acts, zoals Babyshambles, Kate Nash en Das Pop.

The Dodos (Joe Haener, Meric Long en Logan Kroeber): „Een nummer als Joe’s Waltz duurt maar liefst zeven minuten.” Foto Thomas Donker Donker, Thomas

„Trek maar, hij is nep.” Meric Long steekt een hand uit. Aan zijn vingertoppen zitten vleeskleurige nepnagels. Hij lacht. „Ik had er bliksemschichten op laten schilderen. Maar die zijn afgesleten omdat ik te hard met mijn hand langs de snaren sla.”

Meric Long is zanger/gitarist bij het trio The Dodos. Zijn lange nagels zijn bedoeld om mee te tokkelen op zijn akoestische gitaar. Maar het woord tokkelen is te teder voor de stijl van Meric Long; hij ragt, slaat en plukt aan de snaren met zijn nagels, vingers of zijn hele hand.

The Dodos uit San Francisco bestaat uit Meric Long (27), drummer Logan Kroeber (27) en vibrafoonspeler Joe Haener (26). Zoals te horen op de onlangs verschenen cd Visiter, beginnen The Dodos hun nummers vaak als een kampvuurlied, met Meric Long als kalmerende verteller. Dan komt er een break, waarna de muzikanten losbarsten in een woeste achtervolging langs elementen van blues, folk en country.

De groep is de afgelopen maanden snel bekend geworden, mede dankzij concerten tijdens het SXSW-festival in Austin, Texas. Tijdens ons gesprek zit Meric Long in de kleedkamer van Paradiso, Amsterdam, waar hij ’s avonds zal optreden. „Op SXSW speelden we acht keer. Vorig jaar waren we er ook, en toen kwam niemand bij ons kijken. Nu waren de zalen te klein voor de toeloop, daarom mochten we een paar keer terugkomen.” De media waren enthousiast. Maar The Dodos hopen dat een Vampire Weekend-achtige aandacht achterwege blijft: „Wij geloven meer in kleine stapjes.”

Op Visiter (vernoemd naar een kindertekening, inclusief spelfout) speelt de bandlange meanderende nummers die van vorm naar vorm lijken te glijden, gespeeld op een jagende akoestische gitaar, ondersteund door de frenetieke drumstijl van ex-metaldrummer Kroeber. Een nummer als Joe’s Waltz duurt maar liefst zeven minuten. „De structuur van Joe’s Waltz ontstond tijdens de repetitie”, zegt Long. „We oefenen twee uur achter elkaar, non-stop. Wat we opnemen wordt, in een teruggesnoeide versie, een liedje. We houden van lange ingewikkelde nummers, want we zijn opgegroeid met prog-metal. Ik ben niet tevreden met alleen maar refrein-couplet-refrein. Ik raak snel verveeld.”

Logan Kroeber komt binnen, hij is net klaar met soundchecken. Hij ploft op de bank. „Wij zijn een uitgesproken fysieke band”, zegt Long. „Op het podium speel ik fanatiek gitaar, ik beweeg veel, ik zing en stamp mijn voeten. Dat is intensief maar bevredigend.” Hij wijst naar Kroeber. „Zijn drumspel wordt vergeleken met marathonlopen.”

The Dodos begonnen als duo van Long en Kroeber, Joe Haener kwam er afgelopen maart pas bij. Waarom was een derde muzikant noodzakelijk? Meric Long kijkt ongemakkelijk. „Het werd een beetje eenzaam, steeds met zijn tweeën onderweg.” De zwijgzame Kroeber knikt. „En we werden langzaamaan populairder, waardoor we op grotere podia kwamen te spelen. We vonden de aandacht nogal overweldigend. Daarom is het fijn dat Joe wat verantwoordelijkheid met ons kan dragen. Niet dat ik nu lui ben, het is nu gewoon meer ontspannen.”

Joe Haener komt binnen. Hij heeft zijn vibrafoon ingesteld en de ijzeren prullenbak waarop hij tijdens optredens slaat, op zijn plaats gehangen. Hij gaat zitten. Haener knikt: „We maken graag indruk op onszelf. Daarom spelen we zo hard, snel en moeilijk mogelijk.” Long: „We houden van technisch hoogstandjes. Onze volgende plaat zal meer richting prog-metal gaan.”

Opvallend aan The Dodos zijn de openhartige teksten over liefdesleed. Die zijn ironisch bedoeld, legt Long uit. Hij noemt het nummer Winter, met de regels ‘Don’t know if I’ll make it through this winter without you on my own/ I waited here for you forever, I can’t believe you’d go’.

„Het kwijtraken van een geliefde is natuurlijk droevig”, zegt hij. „Maar tragedie is ook grappig. Als je de humor van zo’n situatie weglaat, is het niet nauwkeurig meer. In dit nummer ligt het er dik bovenop, want winter is ook al een zwaarmoedige periode. Op deze manier probeer ik het scala aan emoties van een gebroken hart weer te geven. Want op zo’n moment word je ook dronken in het café met je vrienden, en daar valt heus wel om te lachen.”

De cd Visiter is uit bij V2'. 30/9 treedt de band op tijdens festival De Beschaving bij Vredenburg Leidsche Rijn, Utrecht. Info: debeschaving.nl