Intiem en poëtisch voor kinderen

Ze schreef en tekende meestal samen met haar zus. Maar Annemie Heymans’ stijl was zachter en meer dienstbaar.

Heymans, 1985 Foto Ger Dijkstra Dijkstra, Ger

Ooit woonde Annemie Heymans stiekem bij haar zus Margriet op een piepkleine kamer. Omdat de hospita haar niet mocht zien, deed ze haar plas in een appelmoesblik dat werd leeggegooid uit het raam. „Tot het op een dag zo hard had gevroren dat er gele ijspegels aan de kozijnen hingen”, vertelde Margriet Heymans in 1993 aan HP/De Tijd.

De zussen Annemie en Margriet Heymans waren in de Nederlandse kinderboekenwereld een twee-eenheid. Ze tekenden en schreven samen veelvuldig bekroonde boeken en trokken in het dagelijks leven intensief met elkaar op – „hecht en kibbelend als een oud echtpaar”, zoals redacteur Jacques Dohmen van uitgeverij Querido dat noemt. De eenheid is verscheurd doordat Annemie Heymans afgelopen donderdag op 73-jarige leeftijd is overleden.

Annemie Heymans werd in 1935 geboren in een familie met zeven kinderen. Na de kunstacademie verdiende ze de kost als tekenmodel, voordat ze in 1971 samen met de twee jaar oudere Margriet debuteerde met het Het poppenfeest. Dit prentenboek bevatte al de kern van hun latere werk waarin een intieme en poëtische wereld wordt geschapen. Hoogtepunt is De prinses van de moestuin (1991), waarin een dode moeder een heel natuurlijke rol speelt.

Dit boek werd bekroond met een Zilveren Griffel, net als Neeltje (1984) dat ze alleen maakte. De tekenstijl van beiden is met de zachte potloodtinten te karakteriseren als poëtisch realisme. Maar waar de tekeningen van Margriet gekker en uitbundiger zijn, waren die van Annemie wat gladder en meer ingetogen. „Annemie stond in de schaduw van haar zeer getalenteerde zus”, zegt Dohmen: „Ze was dienstbaarder aan de auteur.” Zo illustreerde Annemie Heymans de verhalenbundel Missen is moeilijk van Bart Moeyaert, die onlangs is herdrukt. Dohmen: „Die heeft ze nog net kunnen zien.”

    • Karel Berkhout