Hoogspringster Hellebaut bezorgt België goud

Hoogspringster Tia Hellebaut (30) verraste de Kroatische Blanka Vlasic, die dit jaar nog ongeslagen was. In Peking was alles anders. Het olympische goud ging naar België.

Tia Hellebaut bij haar gouden sprong in Peking, Foto Reuters Tia Hellebaut of Belgium competes during the women's high jump athletics final in the National Stadium at the Beijing 2008 Olympic Games August 23, 2008. REUTERS/Ruben Sprich (CHINA) REUTERS

Bij Tia Hellebaut is niet altijd alles wat het lijkt. Vooral bij toernooien waar de verwachtingen laag zijn, wil de Belgische hoogspringster nog wel eens voor verrassingen zorgen. Ze kende zaterdagavond zo’n magisch moment in Peking. Met veel was rekening gehouden, maar niet met een gouden sprong ten koste van de Kroatische Blanka Vlasic, die dit jaar in grote wedstrijden ongeslagen was. In België wordt al gesproken van een onvergetelijk moment in de sportgeschiedenis.

Het lijkt wel of Hellebaut vaak over het hoofd wordt gezien. Dat was in 2006 het geval, toen ze bij de Europese kampioenschappen in Gotenburg verrassend de titel bij het hoogspringen greep. Met de Belgische hadden weinigen rekening gehouden; de meeste aandacht vooraf trok de Zweedse wereldkampioene Kajsa Bergqvist. Zij gold in eigen land als de grote favoriete. Maar Hellebaut won, tot ontsteltenis van Bergqvist, die vervolgens afscheid nam.

Het scenario van Gotenburg herhaalde zich in Peking. Daar ging vooraf alle aandacht uit naar Vlasic, wier dominantie dit seizoen zo evident was dat niemand met een gouden medaille voor een ander rekening had gehouden – ook de Kroatische zelf niet. Maar toen kwam er weer zo’n avond waarop Hellebaut boven zichzelf uitsteeg en de favoriete tot wanhoop dreef. Aanvankelijk lag Vlasic op koers voor haar eerste olympische titel. Zo sprong soepel een vlekkeloze serie, waar Hellebaut op de hoogte van zowel 1,99, 2,01 als 2,03 meter een extra beurt nodig had. Maar op 2,05 meter werd alles anders. Hellebaut sprong direct over die hoogte, terwijl Vlasic daarin pas bij haar tweede poging slaagde. Vervolgens bleek 2,07 meter te hoog voor Vlasic, zodat Hellebaut de titel veiligstelde en ze voor haar doen een uitbundige ereronde door het Vogelnest liep. Vlasic bleef verbijsterd achter.

Hellebaut: „Ik was weliswaar helemaal klaar voor de Spelen, maar Vlasic verslaan was dit jaar nog niemand gelukt. Ik heb er niet echt rekening mee gehouden dat ik daar deze keer wel in zou slagen. Ik ben aangenaam verrast.” Temeer omdat ze op het eind kramp had gekregen en dat niet wilde laten merken. Ze vreesde ook dat Vlasic haar nog zou overtreffen. „Je weet het nooit met haar en 2,07 is tenslotte haar persoonlijk record. Maar ook Vlasic blijkt onder druk te kunnen bezwijken.”

Hoewel Hellebaut besefte dat ze een verrassende winnares is, ging het haar te ver de titel alleen aan toeval toe te schrijven. „Ik heb het hele jaar naar deze wedstrijd toegewerkt. In Peking wilde ik pieken. Ik heb niet het talent van Vlasic, dus moet ik mijn momenten kiezen. En dat is vandaag gelukt. Ik kan het amper bevatten.”

Hellebaut heeft enig recht van spreken, want ze heeft als atlete een grote staat van dienst opgebouwd. Ze is onder meer Europees indoorkampioen hoogspringen, wereldkampioen vijfkamp en houder van diverse Belgische records. Na de Europese en olympische titel kan Hellebaut onmogelijk een geluksvogel worden genoemd. Ze is een groot atlete, die haar faam als Belgische sportheld voor altijd heeft gevestigd. Dat besefte ze al in Peking, waar Hellebaut ook werd gebeld door prins Filip. Licht bezorgd: „De impact van de gouden medaille zal ik wel zien bij terugkeer. Ik denk dat heel het volk me staat op te wachten.”

Hellebaut zorgde in de Belgische ploeg op de valreep voor euforie. Door de matige resultaten hing er lange tijd een sfeer van cynisme rond het team van chef de mission Philippe Rogge, waaraan zijn vader, IOC-voorzitter Jacques Rogge, bijdroeg door zich kritisch uit te laten over het sportbeleid in België. De sfeer sloeg om toen de estafetteploeg op de 4x100 meter vrouwen vrijdag onder aanvoering van Kim Gevaert zilver won. Met de gouden medaille voor Hellebaut was het gevoel van machteloosheid in één klap verdwenen.

Voor Hellebaut reden haar ploeggenoten een hart onder de riem te steken. Zij wilde gezegd hebben dat België het best goed heeft gedaan in Peking. Enigszins vilein: „Ik denk dat we niet zo slecht gepresteerd hebben. De meeste atleten hebben hun persoonlijk record verbeterd. Meer kun je niet vragen.”

Lees fragmenten uit een recent vraaggesprek met Hellebaut in het blad Humo op nrc.nl/spelen