Chang: sfeer en slecht geluid

Klassiek Prinsengrachtconcert 2008 m.m.v. Sarah Chang (viool). Gehoord: 23/08, Amsterdam

Alles draait om de sfeer bij het Prinsengrachtconcert, het hoogtepunt van het Amsterdamse Grachtenfestival. Het al vroeg toegestroomde publiek werd zaterdag opgewarmd door close harmonygroep Frommermann, dat vooral in de Village People-dubbelfuga van YMCA en In the Navy een ideale grachtenact was.

Maar er moest ook serieus muziek worden gemaakt. Na pianist Lang Lang in 2006 en bariton Thomas Hampson vorig jaar, was nu violiste Sarah Chang de superster. Als wonderkind van acht soleerde Chang bij de New York Philharmonic, twintig jaar later is ze uitgegroeid tot een echte ‘vioolbabe’.

De nieuwste cd die ze uitbracht (haar zeventiende) bevat de Vier Jaargetijden van Vivaldi, en ook nu mochten twee van de vier seizoenen niet ontbreken. Maar Chang begon haar recital met Zigeunerweisen van Sarasate. Gehuld in blauwe glitterjurk toonde ze haar controle over techniek en emoties van het stuk, met een virtuoze maar ook wat achteloze uitvoering als resultaat.

Aanstekelijker was een duet met Gregor Horsch. Zijn lage cellosnaren kregen tijdens de Passacaglia van Händel in een bewerking van Halvorsen een flinke dot extra resonantie mee van de geluidsinstallatie. Beroerder nog was de geluidsbalans tijdens Tsjaikovski’s Souvenir de Florence bij Amsterdam Sinfonietta.

Dat ensemble begeleidde haar ook in Vivaldi’s Zomer en Winter. Chang leverde een spetterende solopartij, zonder ornamenten en met veel vibrato. Het half miljoen tv-kijkers dat thuis naar Chang keek en luisterde was voor het geluid ongetwijfeld het beste af.

    • Floris Don