Bennink beschikt nu over eigen trio

Jazz Han Bennink Trio. Gehoord: 22/8 BIMhuis, Amsterdam.

Slagwerker Han Bennink, bereisde de hele wereld, begeleidde duizenden muzikanten, maar had nooit een eigen band. De noodzaak daartoe ontbrak gewoon; hij werd door iedereen gevraagd en ook als sideman stal hij met veel inzet vaak de show.

Dat hij nu wel een eigen trio heeft, komt doordat hij tijdens een muziekkamp in Banff in de Rocky Mountains twee aanstormende talenten ontmoette, nog niet half zo oud als hijzelf.

Het klikte op een manier die hem beviel en na een presentatie in Antwerpen was het vrijdag de beurt aan het Amsterdamse BIMhuis.

Het eerste dat daar opvalt, is dat deze musici in theatraal opzicht geen partij voor hem zijn. Bennink zetelt vorstelijk in het midden en trekt zonder moeite de meeste aandacht. Door zijn beweeglijkheid in het algemeen en omdat hij naast de podiumvloer, dit keer, liggend op zijn rug, ook de bodemplaat van de vleugel onder handen neemt.

Dat Benninks ‘kinderen’ ondanks dit vertoon niet vervagen tot grijze schimmen is te danken aan hun muzikaal talent. De Deense pianist Simon Toldam Rosengren toont zich sterk in rollende ostinato’s en haalt ook uit het binnenwerk van de vleugel verrassende dingen; een gekke noot, een wonderlijk passend harpachtig streepje. Dat hij er al spelend steeds vaker bij gaat staan, brengt hem iets nader tot de drukke Bennink.

De Belgische rietblazer Joachim Badenhorst, vorig jaar in Vrije Geluiden te zien met singer/songwriter Kaat Hellings, trekt na een uur zijn jasje uit, maar dat is zijn enige niet-muzikale actie.

Tijdens Benninks grote gebaren gaat Badenhorst stoïcijns door met zijn eigen zaak: het boetseren van de mooiste tonen op tenorsaxofoon en (bas)klarinet. Met misschien in zijn achterhoofd de gedachte: geen Oliver Hardy zonder Stan Laurel.

Badenhorst in de Duke Ellingtons compositie Isfahan, ooit geschreven voor Johhny Hodges, en een lezing van de Monk-compositie Evidence waarin ook Rosengren overtuigt.

Han Bennink heeft een eigen trio. Dat betekent nog geen revolutie, maar een nieuw wapenfeit is het wel. Al was het maar voor zijn biografie die begin volgend jaar verschijnt bij Thomas Rap.