Basketbalsterren NBA winnen als team

De Amerikaanse basketballers moesten er in de finale tegen Spanje flink tegenaan. Vol lof waren de nieuwe kampioenen over de sterren uit Spanje.

Michiel Dekker

LeBron James zei gisteren geen moment het gevoel te hebben gehad dat hij makkelijk een olympische finale aan het winnen was tegen Spanje. Behalve dat het een mooi compliment was voor de wereldkampioen, was het ook de slotoverweging van een campagne waarin de Amerikaanse basketballers de wereld duidelijk wilden maken dat het spel niet van hen alleen is. Team USA werd tegen Spanje na acht jaar wel weer olympisch kampioen: 118-107.

De zware stem van James was tijdens de finale opnieuw tot diep op de tribunes van het Olympic Basketball Gymnasium te horen. De basketbalbelofte van Cleveland Cavaliers heeft zich in twee weken Peking ontpopt als onbetwiste leider van zijn ploeg. Hij coacht zijn ploeggenoten voortdurend op dwingende toon, speelt op wisselende posities en heeft een nietsontziende speelstijl. Aan James’ hand deden de Amerikanen soms denken aan het ‘Dream Team’, het sterrenensemble dat in 1992 olympisch goud won in Barcelona.

Deze generatie was in eigen land tot ‘Redeem Team’ gedoopt. De Amerikanen wonnen ‘slechts’ brons bij de Spelen van 2004 in Athene en het WK van 2006 in Japan. De uitvinders van de sport moesten de twee belangrijkste internationale titels laten aan Argentinië (2004) en Spanje (2006). Toewijding en samenspel hadden het gewonnen van gemakzucht en individualisme.

Op jacht naar eerherstel werd de Amerikaanse sporttycoon Jerry Colangelo aangesteld als directeur van de basketbalbond. De zakenman die bij profclubs werkte in de vier grote Amerikaanse sporten bedacht een driejarenplan en ging als een headhunter door de profcompetitie NBA, op zoek naar topspelers die de zomer van 2008 wilden opgeven voor de Spelen. Met James en Kobe Bryant als belangrijkste volgelingen kwam het plan van Colangelo uit.

Het leidde tot niet onprettige grootspraak van de basketbalmiljonairs, die hun gouden medaille vierden op de klanken van ‘Born in the USA’ van Bruce Springsteen. „Ik heb altijd moeilijke schotkansen kunnen benutten als de schijnwerpers op me gericht staan”, zei Dwyane Wade, met 27 punten de meest productieve speler in de finale. „Vandaag waren we een team”, zei Bryant, die na een score het Spaanse publiek tot stilte maande met een vinger op zijn lippen. „Iedereen heeft het altijd over arrogante NBA-spelers, maar nu konden de mensen zien wat een eenheid wij zijn. Een specialere titel zal geen van ons nog winnen.”

James had lovende woorden voor de tegenstanders die met hun hevige verweer de finale mede hadden vormgegeven. „Ik heb respect voor Spanje, ze waren ongelofelijk. We hadden een goed speelplan, maar zij counterden met prachtige aanvallen. Ik zie de beelden voortdurend terug in mijn hoofd. Dit duel gaat de geschiedenis in als een van de mooiste.”

Ook de Amerikaanse coach Mike Krzyzewski loofde het karakter van beide ploegen. ‘Coach K’ zag Spanje brutaal een kleine voorsprong nemen. Nog voor het verstrijken van het eerste kwart kwamen de VS langszij, maar tot een verschil van 37 punten, zoals eerder in de onderlinge groepswedstrijd (119-82), kwam het gisteren niet. Team USA liep nooit verder weg dan dertien punten. De NBA-spelers verloren soms domweg de grip op de pas 17-jarige spelverdeler Ricky Rubio en de 22 punten scorende schutter Rudy Fernandez. Pas in de slotminuut durfden de Amerikanen het aan hun vuisten in de lucht te steken.

Na afloop bracht de Spaanse vedette Pau Gasol zijn ploeggenoten bij elkaar in het midden van de speelvloer. Hij prentte hen in met trots het stadion te verlaten met de zilveren medaille. „De Amerikanen hebben gedaan wat van ze verwacht mocht worden’’, zei Gasol, die na afloop in een lange omhelzing stond met zijn ploeggenoot Bryant van Los Angeles Lakers. „En wij hebben zo hard mogelijk teruggevochten. We moeten blij zijn met wat we hebben bereikt. Het was een harde wedstrijd waarin we geen enkele mindere periode hebben gehad.”

    • Michiel Dekker