Column

Afrekenen

De plaatjesdraaier Ruud de Wild heeft in een interview gehakt gemaakt van John de Mol, die volgens de dj minstens zo debiel is als de kneuzen die zich in zijn Gouden Kooi laten opsluiten. En volgens Ruud is het de ultieme natte droom van de producent als er ooit een keer iemand in zo’n programma live doodgaat. Alles voor de kijkcijfers. Daar rukken ze zich bij de firma van John bij af, dat vinden ze fantastisch.

Leuk gezegd, maar ook wel curieus. Ruud presenteerde namelijk ooit een van de door hem zo verachte Big Brothers. John de Mol las de woorden en stelde de gewetensbezwaarde dj voor om zijn toentertijd met dat klusje verdiende veertigduizend euro’s terug te storten. John zou dat bedrag dan verdubbelen en doorsluizen naar een goed doel. Iets met kankerpatiëntjes. Een grappige en niet onterechte reactie van de pulpproducent.

Toen ik het las dacht ik: als die De Wild slim is stort hij in plaats van veertig gewoon tachtig ruggen en vraagt hij aan John om dat bedrag ook even te verdubbelen. Ik weet zeker dat De Mol dat met een grote glimlach zou doen. Daarmee was de zaak dan afgedaan. Ruud was verlost van zijn besmette centen en had, dankzij een zowaar geestige John de Mol, kunnen afrekenen met zijn foute verleden. Dit wordt ook wel een Duyvendakje genoemd. Maar wat doet Ruud? Ruud doet niet mee. Slap? Zeer slap. Heeft hij iets tegen kankerpatiëntjes?

Over die Duyvendak gesproken: kan het dat je met die man helemaal klaar bent. Eigenlijk al vanaf de eerste seconde toen hij de uitnodiging voor dat ijdele boek van hem wereldkundig maakte. Dat elke lettergreep die hij over zijn verleden nog doormekkert er een te veel is. Dat het zelfs zonde van die taart is. Nu hij voorlopig lekker veel tijd over heeft zou ik als ik hem was op ballet gaan. Kan hij de hele dag met zijn reet draaien. Zijn grappigste tekst was dat hij zich vergist heeft in de gevolgen van het toentertijd publiceren van een lijst met namen, adressen en telefoonnummers van ambtenaren. Hij had geen idee dat deze mensen op de meest verschrikkelijke manieren bedreigd zouden worden. Niet over nagedacht. Ondertussen las ik een interview met wat vroegere actievriendjes van meneer en daaruit blijkt dat hij misschien niet de Makrobranden heeft aangestoken, maar hij heeft wel degelijk de lucifers en benzine geleverd. Sommige dingen reken je niet af met een slap excuusje achteraf.

Gewoon even een tijdje doodstil wonden likken voor je weer met een grote bek over democratie begint. Ik vrees dat hij mijn oudejaarsconference wel gaat halen. En nu maar hopen dat hij voor die tijd niet bij me inbreekt om mijn teksten te jatten. Of dat hij me bedreigt. Dat het slecht met me afloopt als ik een klein grapje over hem maak.

Wie natuurlijk schitterend heeft afgerekend met zijn verleden is de gouden zwemmer Maarten van der Weijden. Wat een medaille. Geen goud, maar platina! Ik kende zijn verhaal en schoot waarschijnlijk daarom vol toen hij donderdag als eerste aantikte. Ik gun iedereen alles, maar sommige mensen gun je net iets meer. En wat een aardige reus. Zo mooi bescheiden legde hij de eer van zijn genezing bij zijn artsen. En hij bedankte alle mensen die ooit iets hadden gegeven aan de kankerbestrijding. Dankzij die onderzoeken leeft hij nog. En hoe? Olympisch winnaar op de tien kilometer! Als deze man bij de sluitingsceremonie de Nederlandse vlag niet draagt dan weet ik het niet meer.

Het schijnt trouwens dat Duyvendak een verzoek bij Erica heeft ingediend of hij dat klusje mag klaren. Om daarmee zijn goede wil te tonen. Nee, Maarten moet hem dragen. Een vlag met wimpel. Al is het maar als hart onder de riem van duizenden wanhopige mensen met dezelfde ziekte. Om met Obama te spreken: „Yes we can!”

Moeten we wel geld aan de kankerbestrijding geven. Ruud: luister je? Aan John de Mol zal het niet liggen.

Youp van ’t Hek