Ik beween mijn genomen kansen

beeld Solko Schalm en Wibbine Kien Schalm, Solko;Kien, Wibbine

Waarde Gerrit,

Biculturaliteit noemde ik in scherts en zeker ironisch in gastronomische zin. Ik heb begrepen dat ‘biculturele persoon’ was gekozen als alternatief voor ‘allochtoon’ (we zijn van gastarbeider via medelander en Hollandse nieuwe tot allochtoon nog verder gekomen – geef mij de strop, ik smeek het u). Voorts hoef ik je niet uit te leggen dat wanneer Hollanders denken aan cultuur, de cultuur door de maag gaat.

Wat betreft jouw vraag over de Verschrikking van de Monocultuur en de Genade ervan (jouw hoofdletters): er bestaat geen monocultuur, er is alleen de verschrikking van het geloof in (de genade van) monocultuur. Dit geloof is aanleiding tot nationalisme, chauvinisme, racisme en (religieus) fundamentalisme – en voordat je het weet ga je je lokken blonderen. Er bestaat geen onbespoten cultuur of religie. Elke cultuur is een amalgaam van omgevende en betrokken invloeden. Cultuur is niet monistisch.

Verder word ik een beetje moe van je kokette houding en je deze-ik-maar-de-andere-ik. Als je tonale ketelmuziek weet te componeren, dan wil ik wel verder met je praten.

Jij beweent jouw gemiste kansen: ik beween mijn genomen kansen. Ik heb dertig gram opium klaar staan en twee flessen absint: als zelfmoord nu niet lukt, dan weet ik dat ik wil leven. Ik heb je eerder een goede raad gegeven je hart nooit te verpanden. Ik moet er nu voor boeten dat ik dat wel heb gedaan. Wil jij mij nou opvrolijken met aantrekkelijke poëzie?

Ik weet dat ik kan zeggen dat ik lief heb gehad, maar geen enkele vrouw die haar liefde aan mij trouw was. En wat is het resultaat? Een versplinterd hart en eenzaamheid als hel. Ik kom er over heen, hoe dan ook. Is het niet via dulheid dan wel via sterkte.

Ik heb verder niets te zeggen. Ik omhels je,

Hafid