Gewoon niet goed genoeg

Strafcornerspecialist Taeke Taekema hield de hockeyers lang overeind. Maar in de olympische halve finale tegen Duitsland miste uitgerekend hij de zesde en beslissende strafbal.

Strafcornerspecialist Taeke Taekema, die in de halve finale tegen Duitsland de beslissende strafbal miste. Foto AP Netherlands' Taeke Taekema reacts after his team lost to Germany during their men's semifinal field hockey match at the Olympic Hockey Center at the Beijing 2008 Olympics in Beijing, Thursday, Aug. 21, 2008. Germany won on penalties. (AP Photo/Rick Rycroft) Associated Press

Strafcornerspecialist Taeke Taekema kon bij het olympische toernooi in Peking lang de tekortkomingen van de Nederlandse hockeyers verbloemen. Gisteren miste hij de zesde en beslissende strafbal in de halve finales tegen Duitsland. „Het was gewoon niet goed genoeg”, zei doelman Guus Vogels na de uitschakeling in de gutsende regen. „We waren niet trefzeker genoeg, zelfs niet bij de strafballen. Dan houdt het op.”

De ploeg van scheidend bondscoach Roelant Oltmans was in het veldspel over zeventig minuten minder dan Duitsland, dat probeerde zo ver mogelijk van de eigen cirkel te spelen uit angst voor de strafcorner van Taekema. Die zou slechts twee kansen krijgen. Bij zijn eerste poging raakte hij nog de uitlopende Tibor Weissenborn, iets meer dan vier minuten voor het einde was een variant met de sterk spelende Timme Hoyng, die intikte, wel succesvol.

In de slotminuten kwam Duitsland alsnog langszij via Philipp Zeller, die helemaal alleen voor Vogels de bal in het doel kon glijden: 1-1. De verlenging bracht geen beslissing, waarna Nederland in de strafballenserie aan het kortste eind trok, met missers van Rob Reckers, Roderick Weusthof en Taekema. Na afloop ging het vooral over de late gelijkmaker van de wereldkampioen. Hoe kon de zelden scorende verdediger Zeller, die samen met zijn trefzekere broer Christopher en Weissenborn twee seizoenen geleden nog voor landskampioen Bloemendaal speelde, zo vrij staan?

„Laten we ophouden met het zoeken naar een schuldige”, stelde Oltmans voor. „We zijn met zestien kerels die deze wedstrijd samen verloren. Duitsland speelde alles of niets en dan komt er wel eens een verdediger mee naar voren. Maar het is een bittere pil, daar hoef ik niet ingewikkeld over te doen.”

Ook Reckers wilde niet spreken van één fatale onoplettendheid. „In zeventig minuten komt het nooit aan op één moment. We hebben een fitte en sterke groep die voor elkaar door het vuur gaat. Hier moeten we wederom lering uit trekken.”

Die les was volgens Christopher Zeller dat Duitsland actiever had gespeeld. „Bij Nederland is de verdediging lang niet zo goed als de aanval. Dat wij niet eerder scoorden, is vooral te danken aan Vogels. Hij was vandaag geweldig.”

Oltmans’ collega Markus Weise gaf zijn mening over de strafballen. „Ik vind dat sommige spelers hun strafbal te cool namen. Rust is een belangrijke factor, maar bij de meesten is het gespeeld. Voor een goede strafbal is ook moed nodig. Niemand durfde vandaag de bal in de hoek te pushen waar de doelman zeker niet bij kan. Onze doelman had dus geen geluk, maar hij pakte zijn kansen.”

Na de nederlaag bleef de kleedkamerdeur van de Nederlandse hockeyers minutenlang dicht. Om een merkwaardige reden, zo bleek later. De spelersgroep wilde ondanks de uitschakeling niet voorbijgaan aan de vierhonderdste interland van olympisch vlaggendrager Jeroen Delmee. Uit handen van Teun de Nooijer ontving hij een badjas met opdruk.

Misschien tekent de snelle omschakeling van ontgoocheling naar een studentikoze huldiging de generatie hockeyers die Oltmans onder zijn hoede heeft in zijn tweede termijn als bondscoach. Onder zijn leiding werd de lichting internationals tweede bij het Europees kampioenschap van 2005, zevende bij het WK van 2006 en eerste bij het EK van 2007. De spelersgroep heeft voldoende talent, maar aan instelling en het verwerken van tegenslagen lijkt het soms te schorten.

Niet voor niets noemde aanvoerder Delmee de gelijkmaker het breekpunt in de wedstrijd. „Ik weet niet wat er gebeurde. Dat zullen we in de videoanalyse wel zien. Maar die verdediger had daar natuurlijk nooit zo vrij mogen staan. Zeker tegen Duitsland hadden we geconcentreerd moeten spelen nadat we laat op voorsprong waren gekomen. Het is zaak ons morgen over de teleurstelling heen te zetten, want het doel blijft een medaille winnen.”

Oltmans rekent op de veerkracht van zijn selectie in de wedstrijd om de bronzen medaille tegen Australië, dat Nederland vier jaar geleden in Athene versloeg in de finale en gisteren verloor van Spanje.

„We moeten er allemaal voor gaan. Ik weet zeker dat mijn spelers de motivatie kunnen opbrengen voor brons. Een olympische medaille blijft een olympische medaille, al is de kleur anders dan we hadden gehoopt.”

    • Michiel Dekker