Een onsje minder geklaag en wat meer charisma s.v.p.

Wijnand Duyvendak: Klimaat-activist in de politiek.Bert Bakker, 175 blz. € 14,95

Wijnand Duyvendak: Klimaat-activist in de politiek.Bert Bakker, 175 blz. € 14,95

Dat Wijnand Duyvendak niet van geweld houdt, hebben we de afgelopen weken, waarin de voormalige milieuactivist na veel rumoer besloot terug te treden als Tweede Kamerlid voor GroenLinks, vaak te horen gekregen. Ook in Klimaatactivist in de politiek spreekt hij zijn afkeuring uit over het gebruik van geweld.

De geweldloos bedoelde strijd van Wijnand Duyvendak uit de jaren tachtig wordt nu met andere doelen voortgezet. Vocht hij vroeger voor een beter milieu, nu maakt hij zich sterk tegen de opwarming van de aarde. ‘De klimaatcrisis heeft me veranderd’, schrijft hij. ‘Ik ben er nog groener door geworden. Ik ben me er sterker bewust van geraakt dat we dansen op de rand van de vulkaan – dat ons nog tien of vijftien jaar rest om de klimaatverandering te keren.’

Het boek is grotendeels een aanklacht tegen de volgens Duyvendak onverantwoord slappe houding van vooral politici tegenover de ‘tikkende tijdbom’ die de uitstoot van CO2 onder onze planeet legt. Het zijn niet de spannendste passages uit het boek. Met een vloed aan voorbeelden en cijfers wil Duyvendak aantonen hoe onrustbarend ver de klimaatcrisis inmiddels is voortgeschreden. ‘Als we de uitstoot van CO2 niet snel terugbrengen zetten we de toekomst van onze beschaving op het spel.’

Nederlandse politici worden op hun nummer gezet. Ze verzinnen afleidingsmanoeuvres, schuiven besluiten voor zich uit en goochelen met cijfers om toch maar vooral geen pijnlijke maatregelen te hoeven nemen. ‘Het klimaatbeleid is in Nederland tot nu toe nog heel sterk bühnepolitiek. Er wordt veel over gepraat, maar gehandeld wordt er nog weinig. Zodra de plannen concreet worden is de weerstand direct groot.’ Luisterde iedereen maar eens naar GroenLinks, dan zou de wereld nog gered worden.

De toon is niet erg aanstekelijk. In het eerste kwart van het boek vertelt Duyvendak smakelijk over hoe hij als bleke student in het Amsterdamse krakerswereldje terecht kwam, nadat hij zich aanvankelijk had verveeld met getheoretiseer over de klassenstrijd. Maar als ‘klimaatactivist’ is Wijnand Duyvendak klagerig, en op het saaie af, want echt kwaad lijkt hij zich ook weer niet te maken op al die slappe voormalige collega’s in het parlement. Hij begrijpt hun houding maar al te goed.

Als de klimaatcrisis zo ernstig is, dan graag een onsje minder geklaag over gebrek aan leiderschap, en wat meer charisma bij parlementariërs van GroenLinks, als die het allemaal zo goed weten. Zodat andere politici worden overtuigd van de noodzaak om strenge, impopulaire maatregelen te nemen. Tot heil en zegen van ‘onze planeet’ en ‘onze kinderen’.

Arjen Schreuder