Als ik zap, is er nooit iets interessants op tv

Nu kan ik het wel verklappen: ik kan niet zappen. En dat weet ik pas sinds ik samenwoon; toen bleek ineens dat iemand daar ook talent voor kan hebben. Als ik zap is er nooit iets interessants op tv, maar ik heb de afstandsbediening nog niet neergelegd of de medebankzitter grijpt het ding en tovert de meest aangename Britse detectiveseries en lekkere B-films tevoorschijn. En waarvandaan? Volgens mij stonden die dingen niet eens in de gids voor hij erop terechtkwam. Misschien is het écht tovenarij (als in zap!) of is het gewoon iets met mannen en navigatie, ik weet het niet – er is ook nog geen wetenschap op losgelaten, voorzover bekend. Maar het komt erop neer dat ik niet moet zappen.

Dus wat doe je dan? Je zet om acht uur de tv aan op BBC 2, want daar kan-ie de hele avond op blijven staan met toch een goede kans op een leuke avond. Die begon gister met Who do you think you are? In Nederland heeft Teleac iets vergelijkbaars gedaan: bekende mensen duiken in hun eigen familiegeschiedenis om te kijken of ze nog rare voorouders hadden. De Britten hadden Boris Johnson zover gekregen, die studentikoze, warrig blonde, nieuwe burgemeester van Londen.

Nu is Boris Johnson zelf al raar, daar heeft hij geen voorouders voor nodig. Maar wat hij (met hulp van een kennelijk zeer kundige redactie) uit zijn familieverleden wist op te diepen, was verbluffend. Er was sprake van een verzwegen Turkse overgrootvader, Ali Kemal, die op zijn zesde de Koran uit het hoofd kende, later (net als Boris) van de journalistiek in de politiek belandde en als Turkse minister van Binnenlandse Zaken in 1922 gelyncht werd door aanhangers van Atatürk (hij zou de ‘vader der Turken’ te gewelddadig hebben gevonden).

De naam Johnson kwam van de tante die Boris’ opa in Engeland opvoedde. „Als ik een Kemal was geweest”, verzuchtte Boris, „stond ik bij de Tories op de A-list.” Toen wist hij vast nog niet wat hem daarna te wachten stond.

Deze opa was namelijk getrouwd met een vrouw die graag pochte op haar Frans-aristocratische voorouders, en dat moest ook worden uitgezocht. Bleek dat Boris in die lijn een over-overgrootmoeder Caroline had, de dochter van een zogenaamd ‘vaderloze’ actrice, die in het grootste geheim met staatsbescherming getrouwd was met een Duitse baron. „So who’s got their tits in the wringer?”, vroeg Boris, terecht. Goh, die man léverde, ik heb zelden iemand zo enthousiast een oud familiewapen zien bestuderen.

En – u gelooft dit allang niet meer, maar ik heb naar die uitzending gekeken en het was echt zo – het bleek dus dat ene prins Paul de onwettige vader van Caroline was, die wilde regelen dat ze goed terechtkwam; en deze prins Paul was op zijn beurt weer (aangetrouwd) familie van het Britse koningshuis – zodat uiteindelijk King George de Tweede (1683-1760) de over-over-over-over-over-over-over-overgrootvader van Boris Johnson bleek te zijn. Ja, haal maar even adem. Goed, het was een beetje alsof iemand reïncarnatiehypnose ondergaat en dan meteen Napoleon blijkt te zijn geweest, maar met allerlei foto’s en gereis naar oude archieven is het écht heel leuk om te zien.

Britten kennen geen reclame, dus plassen moest tijdens de vervolg-op-een-datingshow Would like to meet again. Maar de voice-over had toch al verklapt dat de gast van zes jaar geleden nu married with child was en die van vijf jaar geleden nog steeds eenzaam. Dus door naar Dr. Alice Roberts: Don’t die young. In Groot-Brittannië was het inmiddels half elf ’s avonds; toch is dit programma over de werking van het menselijk lichaam helemaal Klokhuis, zowel qua informatief als beeldend als leuk. Zo werd de strijd van witte bloedcellen tegen bacteriën en virussen met paintball nagespeeld, en met donuts die onzichtbaar waren geïnfecteerd met jam.

Pas bij Mock the week (een satirisch nieuwsprogramma zoals Not the nine o’clock news maar dan flauwer, in feite not Not the nine o’clock news) heb ik gezapt: de tv uit. Ja, dat kan ik dan weer wél.