Authentieke nerds met bril en flaporen

Ze zei het echt! Ze zegt dat soort dingen echt!

Er was een donkere vrouw in de studio, de Amerikaanse komische actrice Mo’Nique (tevens schrijfster van het boek Skinny Women Are Evil), die vertelde dat Oprah altijd haar grote voorbeeld was geweest. Dat Oprah haar had laten zien dat het wél kon, een zwarte vrouw die carrière maakt op tv. Er werd gehuild, gehugd. En toen zei Oprah het: „Wat een prachtig verhaal. Thank you for sharing this with us.” En ze was zelf de enige die niet huilde.

Ach gos, Oprah. Als Bush de baas is van de wereld, is Oprah de crèchejuf van de wereld. De meest bevoorrechte peuters mogen bij haar langskomen om te vertellen wat hen bezighoudt, of gewoon om even hun neus aan haar mouw af te vegen. Zij staat vér boven ons. Het is haar taak ons op te voeden. Vooral psychisch.

Des te fascinerender is het als een van de peuters háár weet te bemoederen, zoals Bette Midler gistermiddag deed. Of als het kringgesprek ineens gaat over de vraag of Mo’Nique ook met andere mannen naar bed gaat, gegeven het feit dat ze een open huwelijk heeft. „Dat zal ik je vertellen”, zei ze, om er vervolgens volledig overheen te babbelen – en het leek of zelfs Oprah dat niet door had.

Ademloos kijken is het, Oprah. Ook omdat er af en toe wél echte journalistieke onthullingen te zien zijn. Zo dacht ik bijvoorbeeld altijd dat Bette Midler dik was, maar nee: ze is gewoon aanwezig. En ik dacht dat het dragen van een knalrood minibroekrokje, dat meer bovenbeen toont dan bedekt, boven de pakweg zestig jaar écht niet meer kon. Ik had het mis. Bette Midler, 62, draagt het in Las Vegas bij haar nieuwe zang- en dansshow van het type ‘je wordt al moe als je ernaar kijkt’.

Dus na een dutje doorgezapt naar de dagelijkse BBC-kennisquiz The Weakest Link. Als Oprah de crèchejuf van de wereld is, is Weakest Link-presentatrice Anne Robinson de strenge middelbare-schoollerares van de wereld. Tussen de rondes van rappe quizvragen door (van die vragen waarop je het antwoord best weet, behalve als zij ze stelt), informeert ze voortdurend met net te nette stem naar het sociaal en maatschappelijk falen van de kandidaten. Die blijven allen verbijsterend braaf. Ook, bijvoorbeeld, als Robinson zegt: „Sheila, je keek zo boos naar Julia, dat is toch niet omdat zij 24 is en prachtig, terwijl jij al 57 bent?”

Kennelijk hebben de Britten een bizar nostalgisch verlangen om geëxamineerd en dus licht vernederd te worden. Direct na The Weakest Link op BBC 1 komen er namelijk elke dag nóg twee kennisquizzen op BBC 2. Door het gloednieuwe Battle of the Brains heb ik heen zitten suffen, maar bij Eggheads – slogan: can they be beaten? (‘zijn ze te kloppen?’) – werd ik weer wakker. (Waarom zijn woordspelingen in het Engels eigenlijk vaak zoveel grappiger dan in het Nederlands? Dat soort vragen hoor je nou nooit in een quiz.)

De eggheads (‘intellectuelen’) zijn een vast team van vijf Britten die allemaal al eens eerder een tv-quiz hebben gewonnen. Ze worden uitgedaagd door een team van onbekenden. Gisteren waren het studenten: vijf authentieke nerds, sommigen zelfs met bril en flaporen. Desondanks konden ze niet op tegen de Eggheads, die de Latijnse naam voor ‘tennisarm’ kenden en moeiteloos de acteur noemden die Doc Ock speelde in Spider-Man 2.

Leuk, maar het is toch een beetje blijven hangen in je middelbare schooltijd, die quizzen. Dus na Eggheads verantwoord doorgezapt naar het Journaal (en heus niet voor de antwoorden op de quizvragen van de toekomst, want naar de Olympische Spelen kijk ik ook nooit). Bleek er vlakbij mijn huis een ‘taarting’ te zijn geweest! Wijnand Duyvendak had een vlaai in zijn gezicht gekregen, waarschijnlijk zo’n lekkere van La Place, bij de presentatie van wat het Journaal noemde „zijn veelbesproken broek”.

Duyvendak was boos. Maar we weten allemaal wat hij had moeten zeggen: „Thank you for sharing this with us.”

    • Ellen de Bruin