Zullen Chuck en Ned elkaar ooit aanraken?

Het gimmicky uitgangspunt is alles bij Pushing Daisies. Als je dat niet kent, begrijp je niets van deze nieuwe, voor allerlei Globes en Emmy’s genomineerde serie waarvan Net 5 gisteren de eerste twee afleveringen uitzond. Dus wordt het keer op keer door een bijdehante alwetende voice-over uitgelegd: op zijn negende besefte Ned dat hij niet was zoals andere mensen. Zijn hond werd doodgereden, maar toen hij het dier aanraakte, kwam het weer tot leven. Zijn moeder viel dood neer, maar toen hij haar aanraakte, stond ze weer op.

Fijne gave, op zich, maar met twee problemen. Ten eerste: als Ned een tot leven gewekte dode nogmaals aanraakt, sterft die definitief – zoals hij ontdekte toen zijn moeder hem die avond een nachtkus kwam geven. En ten tweede: als hij zo’n opgewekte dode niet binnen een minuut weer door aanraking doet inslapen, gaat iemand anders in de buurt dood. Zo kostten de paar uur dat zijn moeder nog extra leefde de vader van Neds vriendinnetje Chuck het leven.

Jaren later haalt een privédetective Ned (inmiddels eigenaar van tearoom The Pie Hole) over om zijn gave te gebruiken om misdrijven op te lossen, bijvoorbeeld door slachtoffers van moord te vragen wie hen heeft omgebracht. Eén van die slachtoffers is de uit het oog verloren Chuck, wat de serie een ouderwets Orpheusthema meegeeft: als Ned zijn hervonden jeugdliefde weer aanraakt, sterft ze voor altijd.

Ook dat tijdelijk tot leven wekken van mensen om misdrijven op te lossen, is trouwens geen nieuw idee. Volgens Wikipedia deed de heilige Severus, bisschop van Napels, dat rond het jaar 400 al eens, zij het niet om beloningsgeld op te strijken.

Een man, zo gaat het verhaal, had een badhuis niet betaald. Toen de man stierf probeerde de eigenaar de weduwe en kinderen van de overledene als slaven te verkopen, omdat die hem veel geld schuldig zou zijn geweest. Severus wekte de man op uit de dood; die sprak: „Ik ben hem één ei schuldig” – en viel weer dood neer. En si non è vero, è ben trovato, zoals ze in Napels zeggen: als het niet waar is, is het in elk geval mooi gevonden. Maar dit terzijde.

Mooi, dat is ook in Pushing Daisies een sleutelwoord. Alles is met een knallende esthetiek gefilmd, overgestyleerd, net iets te felgekleurd. En niet alleen de vormgeving, ook de commentaarstem zit tussen Desperate Housewives, de Teletubbies en een stripverhaal in. Die stem komt uit een sprookje; zo noemt hij Ned consequent ‘de taartenbakker’. En dan zijn er nog de talloze grapjes en zijlijntjes die de serie tegelijkertijd traag en snel maken: de stoere privédetective gaat breien als hij nerveus is, een vrouw is haar rechteroog kwijtgeraakt doordat er vies kattenbakgrit in kwam en een blonde bimbo zegt „I used to think that the word ‘masturbation’ meant chewing your food”.

Het leidt allemaal de aandacht af van de vraag: klopt dit logisch gezien allemaal wel, zitten er geen foutjes in? Want die wil je, net als bij tijdreis-sciencefiction, natuurlijk het allerliefst tegelijkertijd wel en niet vinden. En het leidt de aandacht af van het nare feit dat er de hele tijd mensen doodgaan. Verder zijn die afwisseling en overdaad vast nodig omdat al zo duidelijk is hoe de serie gaat verlopen. Elke aflevering een subplot met een paar nieuwe tot leven gewekte doden, en dat alles ten dienste van de vragen: wie wilde Chuck eigenlijk vermoorden en waarom, en zullen Chuck en Ned elkaar ooit aanraken?

Ik vond Pushing Daisies interessant genoeg om te vergeten dat ik eigenlijk buiten die geheimzinnige ‘rode gloed’ in de schemering had willen zien. (Had trouwens altijd gedacht dat een rode gloed een gewoon kenmerk was van een beetje mooie schemering.)

Maar of ik het vol ga houden om te kijken, weet ik nog niet. Dat hangt er vooral vanaf of het nog ergens ontroerend gaat worden – Desperate Housewives is eigenlijk ook te gestyleerd om echt met de hoofdpersonen mee te kunnen leven. En de Teletubbies al helemaal.

    • Ellen de Bruin