Nog nooit betrapt, voor altijd verdacht

De Britse atlete Christine Ohuruogu (24) komt maar niet los van een dopingverdenking. Nadat haar olympische ban was opgeheven, won ze gisteren in Peking goud op de 400 meter.

Waar Christine Ohuruogu loopt is de verdenking van doping niet ver. Tot afgrijzen van de Britse atlete, die gisteren olympisch kampioen op de 400 meter werd en nooit betrapt is op dopegebruik. Maar Ohuruogu draagt de last van wantrouwen met zich mee sinds ze een jaar was geschorst wegens het missen van drie ‘vliegende’ dopingcontroles.

Sindsdien is Ohuruogu op haar hoede in de contacten met de media. De relatie is op z’n zachtst gezegd gespannen, zoals gisteren nog maar eens bleek bij de persconferentie na haar gouden race. Ohuruogu’s brede lach van het moment dat ze olympisch kampioen werd, had – oog in oog met journalisten – plaatsgemaakt voor achterdocht. Op alle aan haar schorsing gerelateerde vragen reageerde Ohuruogu bits en kortaf. Of ze ooit nachtmerries heeft gehad over het missen van de Spelen? „Nee.” Wat wil ze zeggen tegen mensen die haar medaille besmet vinden? „Niets. Het kan me niet schelen wat anderen denken.”

Ohuruoga vindt dat haar geschonden reputatie het gevolg is van domme pech en een tikkeltje onzorgvuldigheid. Ze bezweert nooit prestatieverhogen middelen te gebruiken. In elk geval is ze nog nooit positief bevonden bij een controle.

Ohuruogu heeft desondanks een gevecht moeten leveren om in Peking aan de start te verschijnen. Het Britse olympisch comité (BOA) hanteert de regel dat sporters met een dopingstraf levenslang worden geweerd van de Spelen. Een maatregel die ook Ohuruogu trof. Maar zij kon in haar beroepszaak aannemelijk maken dat ze te goeder trouw heeft gehandeld. In tegenstelling tot bijvoorbeeld sprinter Dwain Chambers, voor wie BOA geen genade kende, omdat hij is betrapt op dopegebruik en dat ook heeft toegegeven.

Als Ohuruogu geen blaam treft, blijft het de vraag hoe een intelligente, precieze, jonge vrouw zo slordig met haar opgave van de verplichte verblijfplaatsen – de whereabouts – heeft kunnen omgaan. Deels, zegt de atlete, omdat ze sport lange tijd als een tijdverdrijf naast haar studie linguïstiek beschouwde en deels wegens slecht timemanagement. Bovendien vindt Ohuruogu dat er in de laatste twee gevallen sprake was van overmacht.

Ohuruogu refereert aan de gemiste controles in de zomer van 2006. De eerste keer bleef ze om studieredenen weg van een training. Toen de dopingcontroleur telefonisch contact had gezocht, was ze niet in staat zich binnen de verplichte tijdlimiet van een uur te melden. De tweede keer had ze moeten uitwijken naar een andere locatie vanwege een schoolsportdag op haar vaste trainingsbaan.

Onduidelijk is in hoeverre het arbitragepanel van BOA is gezwicht voor het dreigement van Ohuruogu van nationaliteit te wisselen als de olympische ban gehandhaafd zou blijven. De feiten tijdens de beroepszaak, vorig jaar november, waren dat de Britten wisten dat de 400-meterloopster een grote kanshebber op goud bij de Spelen in Peking zou zijn. Ohuruogu was tenslotte zowel Gemenebest- als wereldkampioen. En vermoedelijk zou in haar geval naturalisatie een formaliteit zijn geweest. Ohuorugu heeft Nigeriaanse ouders, die in 1980 naar Engeland zijn verhuisd. Nigeria zou de atlete vrijwel zeker met open armen begroet hebben.

Voor de atletiekbond UK Athletics is het van groot belang dat Ohuruogu Brits is gebleven. De federatie had voor ‘Peking’ een bedrag van 26,5 miljoen pond (ongeveer 33 miljoen euro) aan loterijgelden te besteden, het hoogste bedrag dat voor de olympische voorbereiding aan een sportfederatie werd uitgekeerd. Om de uitkering voor de Spelen van 2012 in Londen veilig te stellen, worden er prestaties geëist. En die vallen in het Vogelnest tot op heden tegen; Ohuruogu was gisteravond de eerste Britse die goud won.

Daar zag het aanvankelijk niet naar uit, want de race leek uit te draaien op een simpele overwinning van de Amerikaanse favoriet Sanya Richards. Maar zij moest haar vliegende start bekopen met een inzinking, waarvan Ohuruogu profiteerde. De Britse wereldkampioen had haar krachten op de loodzware 400 meter beter verdeeld en kon in de laatste meters Richards passeren. De Amerikaanse moest zelfs Shericka Williams uit Jamaica laten voorgaan, waardoor ze de bronzen medaille kreeg uitgereikt, een kleur die haar allerminst beviel.

Maar Richards moest erkennen dat Ohuruogu de beste 400-meterloopster is. Of ze dat vier jaar kan volhouden tot ‘Londen’, werd haar gevraagd. De Spelen worden dan op loopafstand van haar geboorteplaats Stratford gehouden. Voor het eerst tijdens de persconferentie brak een lach door op het gezicht van Ohuruogu. „Het zou fantastisch zijn om zo dicht bij huis goud te winnen. Maar vier jaar is nog wel ver weg hoor.”

    • Henk Stouwdam