Nooit meer naar de zaal

Voor beachvolleyballers Nummerdor en Schuil zitten de Olympische Spelen erop.

Zonder medaille, maar er is geen heimwee naar de zaal.

Het strandleven was gisterochtend even niet zo zonnig voor Reinder Nummerdor. De 31-jarige beachvolleyballer grijpt na de nederlaag tegen Georgië in de kwartfinale met partner Richard Schuil ook op zijn derde Spelen naast een medaille. En dat deed pijn. „Want ik verwacht niet dat we opnieuw zo’n kans krijgen.”

Over vier jaar, bij de Spelen in Londen, hoopt Nummerdor weer van de partij te zijn, omdat Schuil en hij in de aanloop naar ‘Peking’ hebben besloten door te gaan. Maar dan dicht hij zichzelf minder kansen toe, gezien de leeftijd van Schuil, die in 1996 al goud won met de volleybalploeg. „Ik kan me nog wel vier jaar topfit houden, maar in 2012 is Richard 39 jaar. We moeten maar zien hoe zijn lichaam het houdt. We bekijken het van jaar tot jaar. Nee, ik heb niet overwogen een jongere partner te zoeken. Ik ga verder met Richard, of ik stop.”

Nummerdor heeft nu vooral behoefte aan rust. Maar die is hem niet gegund, want over tien dagen wachten de NK – „daar moet ik nu even helemaal niet aan denken” – en daarna toernooien in Rusland, Dubai en Bahrein, waar het Nederlandse duo de titel verdedigt. Pas eind oktober zit het seizoen erop. „En dan nemen we een lange break, want daar zijn we hard aan toe. Nee, we kunnen die toernooien niet skippen. Daar leven we van, zo simpel is dat. We hebben wel enkele sponsors, maar het prijzengeld is onze voornaamste bron van inkomsten.”

Zowel Nummerdor als Schuil verhuist komende maand naar Italië, waar ze op een uurtje rijden van elkaar komen te wonen. „Niet gepland, maar het komt toevallig goed uit. Kunnen we mooi blijven trainen”, zegt Nummerdor. Met dank aan beide partners, die als volleybalster een contract met een Italiaanse club hebben. Nummerdor vergezelt zijn vriendin, international Manon Flier, naar Monte Schiavo Jesi en Schuils vriendin Elke Wijnhoven heeft een contract bij Scavolini Pesaro.

Maar Nummerdors toekomst leek plots heel ver weg in het prachtige Chaoyang Park, waar de beachvolleyballers spelen, nadat het IOC de Chinese plannen had gedwarsboomd om beachvolleybal op het Tiananmenplein te houden. Hij kon er maar niet over uit dat uitgerekend gisteren de vorm ontbrak en de tegenstanders, van wie ze nooit hadden verloren, juist in goeden doen waren. Mokkend: „We konden maar geen druk uitoefenen. En de tegenstander speelde tactisch goed; wij haalden ons niveau niet. Zij speelden vrijuit, dat was het verschil. Op een goed moment voel je dat de wedstrijd uit je vingers glipt.”

Hoe ziek Nummerdor ook van de uitschakeling was, hij heeft geen heimwee naar het indoorvolleybal. „In beachvolleybal zijn we wereldtop en spelen we voor de prijzen, dat geeft veel voldoening. Dat zou in de zaal niet lukken. En moet je zien wat voor feest het hier is; zelfs in groepwedstrijden speelden we voor negenduizend mensen. Dat was er vier jaar geleden in Athene in de zaal niet bij. Wat een saaie bedoening was het daar. Nee, mij zien ze niet terug.”