K&vdB: het blijft talkshowtje spelen

Zo werkt televisiekijken dus niet: zien dat er allemaal programma’s over eten op televisie zijn en besluiten er een thema-avond van te maken. Het loopt toch anders, wat dat betreft is tv net internet.

In het Journaal was nog wel volgens thema de Georgische president te zien die in een onbewaakt moment op zijn stropdas zat te kauwen. Maar Super Size Me, die inmiddels alweer vier jaar oude docu over een man die een maand lang met zijn principes bij McDonald’s gaat eten, begon pas om tien over negen, en de anorexiadocumentaire Thin en de eerste aflevering van de BBC-serie De waarheid over eten kwamen daarna, tegelijkertijd. Dus belandde ik gewoon in mijn comfort zone: heen en weer zappend tussen de film Ocean’s Eleven en een ouwetje met Bill Murray. Met een pak ChocoMoments, dat wel.

Zulke films, dat is alsof je allemaal oude bekenden tegenkomt van wie je weet dat ze altijd wel iets bijzonders meemaken. En maar lekker bijdehand kwaken tegen elkaar. „Does he make you laugh?” vraagt vrolijk boefje George Clooney als hij Julia Roberts dreigt kwijt te raken aan nare zakenman Andy Garcia. „He doesn’t make me cry”, antwoordt zij onbewogen – maar je weet: het komt goed en die 160 miljoen van de inbraak in Garcia’s kluis nemen ze ook nog mee. Wel geprobeerd hoor, tijdens de reclame, om naar Super Size Me te zappen. Maar daar bleek dat jonge kinderen Ronald McDonald wel van een foto herkennen en Jezus Christus niet, en met zulke moralistische kulargumenten gaan we de oorlog tegen obesitas niet winnen.

Zo’n zelfde type oorlog, maar veel feller, werd na Ocean’s Eleven gestreden in de hoofden van de jonge vrouwen in Thin, documentaire over een anorexiakliniek in Florida. Eén van hen vertelde dat ze haar aantal calorieën per dag onder de 200 probeerde te houden (voor de mannen onder u: da’s ongeveer een boterham met kaas). Een ander was jarig en kreeg een piepklein cakeje kado, en daarmee het enorme probleem dat ze dat helemaal alleen moest opeten. Deze vrouwen deden de Olympische Spelen van het afvallen. Ze wilden allemaal de dunste zijn.

Toen er operatief een slangetje verwijderd moest worden dat een meisje regelmatig gebruikte om voedsel uit haar maag te pompen terwijl de bedoeling was erin, begon gelukkig op een andere zender Knevel & Van den Brink. Dat wilde ik graag weer eens zien, want ik had in (jawel) de Libelle gelezen dat Tijs van den Brink ‘niet meer te houden’ is als hij op vakantie een krant ziet, waarop Andries Knevel reageerde met: ‘Ik kwalificeer mezelf ook wel als erg.’

Die mannen, ik vind ze zo aandoenlijk. Ze hebben zo’n peurende toon van interviewen, alsof ze per se uit elke gast een journalistieke primeur of liever nog een emotionele bekentenis willen opdiepen. Knevel heeft ook altijd een blik alsof dat lukt, terwijl Van den Brink kijkt alsof hij de discussie nauwelijks kan volgen. Het blijft talkshowtje spelen. Bijvoorbeeld: hoewel K&vdB normaal gesproken niet wéten hoe snel ze God en de moraal overal bij moeten slepen, lieten ze Albert Verlinde het interview met de verpleeghuisdirecteur die geen mensen meer wil reanimeren die niet gereanimeerd willen worden, aanvankelijk volledig overnemen. Waarna ze zelf Verlinde, net terug uit Peking, over zijn homo-zijn ondervroegen alsof het een onbekende nieuwe geaardheid is („Die Olympische sporters, wil je die dan ook ‘bekeren’?”). Ter afsluiting kwam onverwachts het thema ‘eten’ terug: Catherine Keijl vertelde dat ze een column ging schrijven voor het nieuwe maandblad van Sonja Bakker. „Want eten beheerst toch je leven”, zei ze, „althans het mijne.” Een bekentenis! Maar K&vdB merkten het niet.

Gelukkig kon ik daarna weer de comfort zone in. Want op de BBC was de film Grosse Pointe Blank, over huurmoordenaar John Cusack die ertegenop ziet om op zijn high school reünie te gaan vertellen wat hij geworden is, ook vanwege schoolliefde Minnie Driver. En ja, hij vraagt haar ten huwelijk, tijdens het werk. Huur die film!

    • Ellen de Bruin