Het moet allemaal nog wat sjieker

nrc.next-redacteuren nemen de bus, stoomtrein, tram of metro en stappen uit bij een halte ergens in Nederland.

Vandaag Gelderland: de club van Riekie en Gerard.

Foto David Galjaard en Christian van der Kooy fotograaf David Galjaard Galjaard, David;Kooy, Christiaan van der

Vier mannen zitten zwijgend aan het barretje. Onder hen twee jonge jongens. Kort haar, bijna bevrijd van hun laatste restje acne. Naakt, een rood handdoekje bedekt hun middel. Ze tikken colaatjes weg, een tapvergunning ontbreekt. De airco loeit. UB40 door de speakers, Senseo in de hoek.

Plots vertrekt Manuela, een stevige, blonde jongedame in spannende lingerie, vanachter de bar. De huiskamer verlatend richting relaxruimtes. De gesprekken in de zithoek achterin kabbelen rustig voort. Een ouder stel in gesprek met enkele heren in donkere slip. Een wat oudere dame in zwart kanten lingerie kijkt stilletjes toe.

-Wanneer ga je in je nieuwe huisje?

-Hé Henk, hoe is het nou met de moestuin?

-Hoe is het met de stage van je dochter?

Dan opeens tikt een van de twee jonge jongens zijn vriend aan, loerend naar de stille dame achterin. „Ze geeft me een knipoog”, fluistert hij.

Kans om op haar avances in te gaan krijgt hij niet. Eigenaresse Riekie tikt hem op de schouders. „Jij wordt onder handen genomen jongen. Meekomen jij. Manuela is streng vanavond.” Verschrikt springt hij op, drinkt in één teug zijn zojuist ingeschonken colaatje leeg, en is verdwenen. De drie andere mannen in stilte achterlatend.

Vanmiddag was ik hier ook, in Parenclub De Wilphof, in het Gelderse plaatsje Wilp-Achterhoek nabij de A1. Maar toen had ik net pech. Gingen ze voor een paar uurtjes dicht. De verloren tijd doorbrengen bij buurman truckerscafé de Nieuwe Kar was een optie, maar ik besloot af te reizen naar het nabijgelegen Twello.

Dat had ik misschien beter niet kunnen doen. De enige bushalte bleek voor de bibliobus. Dus werd het lopen. Anderhalf uur langs de rijksweg, de brandende zon in m’n nek. Geen mens te zien. Wel veel tractoren, vliegen, melkveebedrijven, blaffende honden en heuvels met autobanden. In Twello bij de plaatselijke Kantonees babi pangang gegeten en toen weer terug. Naar de parenclub.

Nu is het acht uur ’s avonds en is de mestgeur wat gaan liggen. Van de buitenkant is De Wilphof niets bijzonders. Een woonhuis met een bijgebouwtje in een ruime, beschutte tuin. Alleen het neonbordje ‘open’ en een hoge, bakstenen geluidswal tussen tuin en naastgelegen parkeerterrein rieken naar vermaak.

Eigenaresse Riekie geeft een rondleiding. Langs ligweide, sauna, Turks stoombad en de twee relaxruimtes. Kamers met een ruim bed, een lichte en een donkere, voor ieder wat wils. Op de vensterbank staan Afrikaanse beeldjes. Riekie verontschuldigt zich. Het moet allemaal nog wat sjieker. En er komt een jacuzzi.

Riekie en man Gerard namen de club een half jaar geleden over. De vorige eigenaar kampte met gezondheidsproblemen. Het woonhuis is exclusief domein, de rest is voor de gasten. Toegangsprijs: 70 euro voor alleengaande mannen, 40 voor stellen, dames gratis, drankjes inclusief. Dresscode: lingerie, ondergoed of een handdoek.

Het gezelschap heeft zich intussen verplaatst naar de partytent in de tuin. Daar mag je roken. Gerard, Henk, Hans, Betty, Bertje, Riekie, Wim, Manuela, de stille dame en de twee jonge jongens. Allemaal schuiven ze even aan, soms verdwijnen ze weer. Stabiele factor is de schaal met kaas en leverworst, die zo nu en dan rondgaat.

Aan de tuintafel zit mede-eigenaar Gerard. Breeduit aan een biertje. Een parenclub, dat leek hem wel wat, vertelt hij. „Hoe zal ik het zeggen? Eén grote familieclub? Alles mag, niks moet. Net een café, maar dan anders. In het café heb je alcohol en geruzie en drugs. Hier komt iedereen maar voor één ding. En dat maakt het relaxed. Elk mens heeft wel een fantasie. Het hoort erbij, in het leven. Verschil: de één voert het uit, de ander blijft gefrustreerd voor de tv zitten. Hier kan iedereen zichzelf zijn.”

Wel zijn er ongeschreven regels. Zoals: de vrouw bepaalt. En: altijd sámen naar huis. Ook maken sommige stelletjes onderling afspraken. Over wat hun partner wel en niet mag. Manuela: „Er zijn dingen die alleen mijn vriend en ik samen doen. Je moet ook iets voor jezelf houden.”

Manuela en haar vriend komen hier vrijwel dagelijks. Ze komen beiden voor mannen. Vroeger bezochten ze dikwijls parkeerplaatsen. Maar met de komst van internet zijn die nu minder druk bezocht. Bovendien spreekt de sfeer in een parenclub hen meer aan. Haar vriend: „Op parkeerplaatsen is de scoringsdrift veel groter. Kom je daar als stel, dan komen er gelijk hordes mannen op je af. Als vliegen op een hoop stront. En als je dan niet wil, gaan ze nors doen. Gaan ze lopen chagrijnen. Blijven ze de hele avond om je heen hangen.”

Jaloezie is in hun relatie een vies woord, vertelt hij. „Mijn ex, ik ben twaalf jaar getrouwd geweest, had niks met seks. Ze vond het goed, ik kon m’n ding doen, maar ze wilde er niets van weten. Manuela en ik delen dezelfde interesse. Dat is veel leuker.”

Toch is vreemdgaan buiten de club voor Manuela en haar vriend uit den boze. „Hier mag ze alles doen, maar als ze me belazert schop ik d’r de deur uit.” Een vertrouwenskwestie. „Als je hier de deur dichttrekt, is ‘ie ook echt dicht”, vertelt een ietwat ouder, zongebruind stel. De man: „Door het bezoeken van parenclubs zijn wij elkaar juist méér gaan vertrouwen. Als mijn vrouw met een andere man uitgaat, hoef ik niet bang te zijn dat ze stiekem vreemdgaat. Ze hóéft niets stiekem te doen: we gaan al naar de parenclub.”

Het is tegen tienen als een van de gasten aan de buitenverwarming sjort.

-Gerard kreeg ’m in één keer aan. Die wist meteen de gaatjes te vinden.

-Lukt het niet?

-Nee, maar jij weet weer andere gaatjes te vinden. Haha.

- Colaatje?

-Waar is Woesie trouwens?

-Die had vanochtend een begrafenis.

De sfeer is in De Wilphof eigenlijk altijd goed, vertelt een van de gasten. Het zongebruinde stel heeft dat elders ook wel anders meegemaakt. „Dan werd er aan het einde van de avond gekeurd. Vertellen ze dat je te lang aan de bar hebt gezeten. Of dat je te dik bent voor de club. We hebben het meegemaakt met een vrouw die behoorlijk over de maat was. Maar ze was al 38 kilo afgevallen en had eindelijk de moed verzameld. En toch werd er gezegd: ja hallo!”

In De Wilphof zal dat niet gebeuren. Hier is gezelligheid, of ‘gemoedelijkheid’, zoals een van de gasten aanvult, erg belangrijk. Het karakter, niet het uiterlijk, is hier bepalend. „Vorige week waren hier nog twee gehandicapten.”

Maar De Wilphof is ook een echte ‘doenersclub’, vertelt mede-eigenaar Gerard. Het zongebruinde stel: „Nu zitten we gezellig te praten, maar over een half uur liggen we misschien met z’n allen in de hoek. Net zo goed.”

Dan slaat de flap van de partytent open. Een van de jonge jongens komt weer even buurten. Gerard: „Haak je nou al weer eerder af dan je maatje?”

    • Freek Schravesande