Foto’s met een morsige intimiteit

Aan de kunstacademies studeren ook dit jaar weer honderden studenten af. Vandaag als slot van een serie: Piera Campo van de Groningse kunstacademie Minerva.

‘Esameeee’, een beschilderde foto uit de installatie van Piera Campo Campo, Piera

Op de foto staan vijf dikke boeken, kapot gelezen. Langs de omtrek van de boeken is de foto uitgeknipt en zonder kader tegen de rauwe houten planken van fotogalerie Noorderlicht geplakt. Achter de foto is een ouderwets leesbrilletje gestoken. Het is de tweede foto in een zes meter lange, smalle strook van tegen elkaar gehangen beelden.

Piera Campo (38) studeerde af als fotograaf aan de Groningse kunstacademie Minerva. Ze maakt foto’s met een morsige intimiteit. De foto is bij haar geen eindproduct dat ingelijst moet worden, maar een onderdeeltje van een presentatie waarin ze knipt, plakt en verft. En waar ze desnoods een brilletje bij levert.

Campo’s afstudeerpresentatie begint met een foto van een kleutermeisje dat in een rood jurkje over het groene gras naast een klif loopt. Het water dreigend blauw. Dan volgt de boekenfoto en daarna gebeurt er van alles en nog wat in een bonte reeks. Foto’s waarop Campo witte muren heeft geschilderd, foto’s die ze op een singeltje heeft geplakt, foto’s van vissen met op de ogen grote glimmende bruine knopen.

„Dit werk gaat over de poëzie van het leven en een bestaan waarin heden en verleden samenkomen”, zegt Campo. „Het gaat over mijn moederland Sicilië en over eenzaamheid als poëtisch begrip: als we alleen zijn kunnen we veel beter tot onze ziel doordringen dan in gezelschap. Sicilië heeft in de loop van de geschiedenis vele overheersers gekend. Sicilianen trekken zich graag terug in eenzaamheid omdat ze daar hun identiteit altijd konden behouden en verdedigen. Eenzaamheid geeft vrijheid.”

Het knappe van Campo’s foto’s is dat zich in je hoofd meteen een verhaal vormt. Niet dat je begrijpt waar het over gaat, maar het sleept je mee van de eerste tot de laatste foto. Een man die zich buigt over een wastafel, een kind dat over een tafel loert, een foto waar met grijze verf over een muur is geschilderd, een bloemetjesgordijn – al deze beelden vertellen iets. Maar wat precies? Het boeit, zonder dat je kunt formuleren waarom. Het eindigt in ieder geval het met een intrigerende foto van een donker meisje met rode pruik, dat kwetsbaar knielt in het hooi. Je ziet de bh over haar blote rug en de jarretelgordel over haar zwarte slipje. Is dit het meisje jaren later na haar val van het klif?

„Het gaat om fysieke plaatsen en echte personages uit mijn verleden die een spel spelen in het geheugen”, zegt Campo, die zich geen fotograaf maar liever verhalenverteller noemt. „Heden en verleden zijn een illusie, het gaat om wat je ervaart.” Fotografie is voor haar een hulpmiddel in een installatie zoals de wand op de examenexpositie. „Als je een foto op een foto plakt, wordt het een derde object. Het mixen van foto’s en verf geeft de meeste vrijheid.”

Campo krijgt in september een atelier in Groningen. Ze is van plan met haar portfolio bij galeries langs te gaan en vooral om „zich vrij te voelen als artiest”.

Kijk voor meer informatie en beeldmateriaal op: www.myspace.com/ photopapiera. Alle eerdere afleveringen van deze serie zijn te bekijken op nrc.nl/kunst

    • Dirk Limburg