Als een opruimrobotje en een iPod verliefd op elkaar worden

In de moderne wereld wordt er van een volwassen vrouw verwacht dat zij tekenfilms leuk vindt, er uitgebreid om lacht en huilt, en zich omgeeft met tekenfilmmerchandising – sleutelhangers, rugzakken, mokken.

Dat vind ik geen enkel probleem, en ik ging de afgelopen jaren vaak naar tekenfilms over vindingrijke, diep-humoristische, licht-maatschappijkritische dieren zoals Nemo, Ratatouille en die gezellige dikke – maar o zo getalenteerde – Kung Fu Panda.

En nu dus naar Wall-E, de nieuwste film van Pixar, over een robotje met lieve ogen dat de aarde moet opruimen nadat wij, de mensen, naar een andere planeet zijn vertrokken en hem hebben achtergelaten in een overvloed van afval.

Aanvankelijk vond ik Wall-E schattig. Hij leek op E.T., maar dan zonder fietsje en vingertje. Het eerste deel van de film, waarin we naar Wall-E kijken die ijverig de aarde aan het opruimen is, is goed te pruimen.

Maar dan komt Eve in the picture. Eve is een andere robot, een soort iPod met vingers, die in een ruimteschip neerdaalt om te kijken of er nog duurzaam leven op aarde is. Dat moet ze uitzoeken voor de mensen op die andere planeet. Bent u er nog? Inderdaad, heel saai. Ik vind het prima hoor, als dieren en wezens in intelligente tekenfilms tussen de regels door een politiek grapje maken, of als er een wereldverbeterend thema op de achtergrond zweemt. Maar Wall-E is één groot wereldverbeterend thema. Wij mensen zijn slecht. Wij mensen maken te veel rommel. Wij mensen maken de aarde kapot!

Het is alsof Wall-E gemaakt is door een stel heel saaie GroenLinksers (ja, die bestaan).

Daar komt bij dat er in de film nauwelijks gesproken wordt. De gehele communicatie tussen Wall-E en Eve, die uiteraard als een blok voor elkaar vallen, bestaat uit het blikkerig, langgerekt roepen van elkaars naam. ‘Eeeeeeeve!’ ‘Walllll-EEEEE!’ ‘Eeeeeve!’ ‘Wallllll-EEEEE!’ En dat dus twee uur lang. Het is allemaal reuze aandoenlijk, als een opruimrobotje en een iPod verliefd op elkaar worden, maar waar zijn die tekstschrijvers van Pixar gebleven die zulke wezens altijd geinige ironische dialoogjes in de mond legden? Waren die aan het staken tijdens het maken van Wall-E?

Eén ding weet ik zeker: als de aarde ooit zo vervuild raakt dat we met zijn allen emigreren naar een andere planeet, emigreer ik onmiddellijk mee. Want met zo’n eentonige opruimrobot wil ik niet achterblijven.

Lees de columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf

    • Aaf Brandt Corstius