Terug

Stiekem, in een schuilhoekje van je hart, hoop je als columnist die van vakantie terugkeert dat er een welkomstcomité van lezers op de stoep staat met de yell: „Wij misten je!” Terwijl je hier en daar vooral bij lezeressen wat traantjes wegveegt, stap je je huis binnen waar op de deurmat een envelop van de hoofdredactie ligt met een interessante aanmoedingspremie voor het nieuwe seizoen. „De Telegraaf zou jou niet meer kunnen betalen, maar wij wel”, luidt de ondeugende, begeleidende tekst.

Ging het zo?

Dit zijn de harde feiten.

De enige die op ons zat te wachten, was onze kat die, al onze aansporingen ten spijt, geen gram van zijn overgewicht bleek te hebben verloren. „Was dat dan de bedoeling?”, leek hij met die verbaasde groene ogen te vragen, terwijl hij op zijn te dikke kont bleef zitten. „Trouwens”, voegde hij er meteen aan toe, „ik heb honger. Schiet een beetje op.”

Ik zei niets terug en liep door om mijn computer te begroeten, maar die stond er op mijn bureau nogal stoffig en verweesd bij, een trouwe vriend die ik te lang in de steek had gelaten. Hij maakte het toch nog wel goed?

Ik zette hem aan en wierp intussen een mistroostige blik op de hoge muur van ongelezen kranten die de tijd in mijn woonkamer had gemetseld. Daar was geen beginnen aan. Als ik al die kranten wilde doornemen, zou ik een tweede vakantie nodig hebben en daarna weer een derde om van die tweede te bekomen.

Het belangrijkste nieuws had ik toch wel meegekregen: Karadzic heeft nu een Scheveningse kapper, Saakasjvili en Poetin verdienen er een als ze zo blijven doorgaan en Duyvendak heeft zichzelf geschoren.

Dat waren in komkommertijd geen slechte komkommers geweest.

Ik liep terug naar mijn computer, maar wat stond die vreemd te pruttelen? Rechts onderin mijn scherm was een zogeheten pop-up verschenen, doorgaans een venstertje op een wereld die me gestolen kan worden. In dit geval was het de ‘PC Privacy Cleaner’ die mij dreigend aanbood zijn ‘security software’ te kopen „om alle privacyschendingen te verwijderen”. Kosten: 50 euro.

Sinds wanneer had ik last van privacyschendingen? Ik kon het me niet herinneren. En dus: weg met die flauwekul. Ik klikte op het kruisje en wilde weer tot de wanorde van deze terugkeerdag overgaan.

Ho! Wie dacht ik dat ik voor me had? Een of ander nietig pop-upje? Kom nou, hij zou mij leren. En dus dook hij elke twee minuten hondsbrutaal op.

Ik belde naar de krant en samen met een technicus probeerde ik deze elektronische duivel uit te drijven. Ik waande me al snel midden in een digitale guerrillaoorlog. We leken even aan de winnende hand, de belaagde pop-up verdween, maar na een poosje kwam er een gelijksoortige smiecht, die zich AntiSpywareExpert noemde, voor in de plaats. Mijn geïnfecteerde computer moest ijlings naar het hoofdkwartier voor een levensreddende operatie.

Ik stond nog te trillen op mijn benen toen er uit de keuken gesnauwd werd: „Komt er nog wat van?” Mijn kat.

Het was verpletterend duidelijk: ik was terug.

    • Frits Abrahams