Tegenpolen met topsportaanpak

Alles zetten de roeisters Kirsten van der Kolk en Marit van Eupen aan de kant.

Met het eerste olympisch roeigoud voor Nederlandse vrouwen als beloning.

Roeisters Marit van Eupen en Kirsten van der Kolk op weg naar de medailleceremonie. (Foto AFP) Netherland's Kirsten va der Kolk and Marit van Eupen arrive on the podium for the medal ceremony in the lightweight women's double sculls at the Shunyi Rowing and Canoeing Park in Beijing on August 17, 2008. Netherland won gold, Finland silver and Canada bronze. AFP PHOTO / FRED DUFOUR AFP

Roeisters Marit van Eupen en Kirsten van der Kolk kozen ervoor afgelopen seizoen met gouden schoenen in de boot te zitten. Dat was geen provocatie, maar de uitkomst van een kansberekening door coach Josy Verdonkschot: het duo had alles in zich om olympisch goud te veroveren. De roeicoach bleek het gisteren bij het rechte eind te hebben gehad. Op het water van Shunyi Park behaalden de twee tegenpolen gisteren samen een gouden olympische medaille, het eerste roeigoud voor de Nederlandse vrouwen. In de finale versloegen ze Finland en Canada.

„Dit was het dubbel en dwars waard”, zei Van der Kolk. „We hebben het lef gehad iedereen in de finale te laten uitrazen. We hebben het geduld bewaard en zijn daarna over iedereen heen geroeid. Zo’n race is ons ten voeten uit. Ik kan het niet eens bevatten. Hoeveel mensen zijn er nu met een gouden olympische medaille?”

„Dit was het absoluut waard”, zei ook Van Eupen. „We hebben heel wat tegenslagen gehad op weg naar Peking, maar daar zijn we professioneel mee omgegaan. Goud is een superbeloning. Ook voor Josy, want hij heeft besloten dat wij het weer samen moesten proberen in de lichte dubbeltwee. Zonder hem zouden we er niet eens over hebben nagedacht.”

Van Eupen (38) en Van der Kolk (32) behaalden bij de Olympische Spelen van 2004 in Athene een bronzen medaille in de dubbeltwee, de enige olympische bootklasse voor lichtgewicht roeisters. Het was de bekroning van een project dat in 1997 van start was gegaan. In acht jaar waren de twee roeisters in aanvaring gekomen met de Nederlandse roeibond KNRB, met de concurrentie en vooral met elkaar. Met een olympische medaille als resultaat.

Na die bronzen race op het Griekse water in het nationaal park Schinias stopte Van der Kolk met toproeien. Met echtgenoot en oud-roeier Pepijn Aardewijn kreeg zij in het voorjaar van 2005 een dochter, Nike. Van Eupen richtte zich ondertussen op de lichte skiff en werd met coach en partner Verdonkschot de afgelopen drie seizoenen wereldkampioen in de eenmansboot.

Vorig jaar juni stapten Van Eupen en Van der Kolk toch weer samen in één boot. Met de hereniging werd een opvallend pact nieuw leven ingeblazen. Van der Kolk kopieerde de technisch feilloze haal van Van Eupen als geen ander, maar daar houden de overeenkomsten tussen de roeisters op. Vriendinnen zullen de twee nooit worden, buiten de boot gaan ze elk hun eigen weg. Zo hield Van Eupen zich op Shunyi Park na de internationale persconferentie aan het olympische protocol en ging naar de dopingcontrole, terwijl Van der Kolk alle tijd nam voor verslaggevers.

Het is de opvatting over topsport die de twee roeisters bindt en waarvoor ze steun verdienden van sportkoepel NOC*NSF, dat binnen twee maanden de subsidieaanvraag van 65.000 euro van coach Verdonkschot honoreerde. Een blijk van waardering, vinden de roeisters. „Wij zijn selfmade, omdat we het heel lang zelf hebben moeten uitzoeken”, zei Van Eupen eens. „NOC*NSF en de roeibond zien perspectief op basis van het verleden. Wij geloven nog steeds dat topsport en compromissen niet samengaan.”

Chef de mission Charles van Commenée herhaalde gisteren langs de roeibaan dat hij ‘op de types’ investeerde, waar hij normaal subsidie steekt in verantwoorde topsportprogramma’s die zichzelf bewezen hebben. „Het getuigt van karakter en no-nonsense. Ze hebben heel simpel de voorwaarden georganiseerd voor een topprestatie en vandaag op ervaring hun carrière bekroond.”

De weg naar de gouden medaille voerde niet alleen langs loodzware trainingskampen in Sevilla en Sierra Nevada. De roeisters verzwegen blessures voor de buitenwereld, uit angst er zelf minder van te worden. Van der Kolk verloor zelfs recent haar vader. Die emoties kwamen er gisteren na de finish uit, erkende ze.

„Het klinkt heel heroïsch, maar wij wilden gewoon alles op roeien inrichten”, zei Van der Kolk. „Wij zijn nogal rigide in onze aanpak. We hoeven niet de populairsten te zijn. We hebben wetenschappelijk beredeneerd dat het kon. Voor een zesde plek waren we niet gaan trainen. Deze gouden medaille is ook voor mijn vader, die had het gevraagd.”

    • Michiel Dekker