The Ting Tings hoogtepunt eerste dag

Beter had het zestiende Lowlands festival niet kunnen beginnen. Mooi weer, enthousiaste bands en een genre-overstijgende mengeling van muziek en theater.

The Ting Tings op Lowlands, met op de voorgrond zangeres Katie White. Foto Andreas Terlaak Ting Tings op Lowands 2008. Foto: Andreas Terlaak Terlaak, Andreas

Herien Wensink

Zonovergoten, met leuke verassingen en weinig teleurstellingen – de 16e editie van festival Lowlands had niet beter kunnen beginnen. Op deze eerste dag maakte Lowlands ook zijn reputatie als genre- en grensoverschrijdend festival waar. Niet alleen keerde dit jaar het theater terug in de Juliet-tent, ook stonden diverse bands en acts geprogrammeerd die binnen hun eigen repertoire talloze genregrenzen slechten. De leukste verassing was de viermansformatie Off the record uit Antwerpen, niet anders te omschrijven dan als jongenskoor, hiphopcollectief, rockband en housebeatcomputer ineen – en dat zonder een enkel instrument.

De vier in grijze overalls gehesen jongens blijken verbluffende toonkunstenaars die puur met hun stem alles van zware basbeats tot ijle elektronica-klanken produceren. En erbij zingen ook, in het Frans, Engels en Nederlands. Alle vier beschikken ze over een enorm bereik; het ene moment stoten ze hoge, zoete soulkreetjes uit, dan weer dreunt hun duizelingwekkend lage beatbox diep door in de onderbuik. En zo creëren ze uiteenlopende liedjes, van rocksong tot rapnummer, en slagen er zelfs in – dankzij een enorme fysieke inspanning, dat kan niet anders – een verrassend opzwepende a capella dansvloerkraker te produceren.

Spannend is het altijd met de bands waar van tevoren veel van wordt verwacht. Het vrolijk-springerige gitaar-, drum- en zangduo The Ting Tings (hit: That's not my name) genoot na een slecht optreden op London Calling een wat twijfelachtige live-reputatie. En de gehypete zangeres Santogold, met haar bizarre mix van dub, reggae, electro en punkrock is nu al berucht door haar afzeggingen van optredens en interviews. Maar ze kwam hier wel – zij het te laat, wegens „technische problemen”– en gaf een superstrak en energiek en enthousiasmerend optreden.

Vijf muzikanten telt de nieuwe band van punkzangeres Santi White, een dj, twee toetsenisten en twee achtergrondzangeressen met zwarte zonnebrillen, die maar heel af en toe iets zingen, maar wel uitblinken in supercoole, strakke, abrupte danspasjes in eighties-stijl. Santogolds opzwepende nummers – L.E.S Artistes, Unstoppable, Say Aha – werden efficiënt en met vaart uitgevoerd, en de sexy dansende zangeres was aanstekelijk aardig tegen het enthousiaste publiek. Dat uit haar dankwoord bleek dat ze in Amsterdam dacht te verkeren was haar daarom snel vergeven.

Ook The Ting Tings stelden niet teleur. Hun stuiterende dansmix van discoritmes en indierock, met beats op de band en live-gitaar en drums, werd fel en strak uitgevoerd. De iets dunne, beetje bozige meisjesstem van zangeres Katie White draagt ver en in een meer ingetogen liedje als Traffic Light demonstreert ze veel gevoel. In de uitpuilende India-tent was de energieke uitvoering van hun aanstekelijke hit That’s not my name, waarbij White herhaaldelijk in haar microfoondraad verstikt raakte, een voorlopig hoogtepunt.

Verder waren er nog Roni Size met nostalgische drum ’n bass en diva Anouk, die met haar nieuwe band goed op haar plaats bleek op Lowlands. En dan was dit nog maar de eerste dag.