Handicap

Suzan Verduijn 24/7/2008 Foto Freddy Rikken Suzan Verduijn AVV Hollandia Hoorn strechen Rikken, Freddy

Op haar elfde, tijdens het voetballen met een buurjongetje, verstuikte Suzan Verduijn, nu vierdejaars studente geneeskunde, haar enkel. De daarop volgende achtenhalf jaar zat ze in een rolstoel en ze verloor in 2003 door posttraumatische dystrofie het rechteronderbeen. Suzan moest opnieuw leren lopen en ging naar een sportschool. In 2005 maakte een instrumentmaker uit Hoorn haar attent op zijn atletiekvereniging. Daar begon ze met voorzichtig wandelen, naar evenwicht te zoeken en raakte ze vervolgens verslingerd aan het hardlopen. Een prestatie, want sportief was ze nooit en ze had een matige conditie. Na een half jaar werd de dagelijkse prothese vervangen door een exemplaar dat geschikt was voor hardlopen. Suzan begon er zin in te krijgen, liet het aantal trainingen oplopen tot zo’n vijf per week, reist daarvoor ’s avonds en op zaterdag per trein, bus en fiets naar de kunststofbaan van A.V. Hollandia. Ze werkt zich daarnaast in het zweet in het krachthonk van het Amsterdamse studentencomplex Uilenstede. Haar favoriete afstanden zijn de 100 en 200 meter. Ze raffelt die af in respectievelijk 15,3 – het wereldrecord is 13,14 – en 31,15 seconden. Ze haalde de door de sportkoepel NOC*NSF vastgestelde limiet van 30.65 voor Peking niet, maar Suzan laat zich door die kleine tegenslag niet ontmoedigen. Ergens goed in zijn geeft haar zelfvertrouwen. En ze traint goedgehumeurd richting de volgende Paralympics.

Derde aflevering in een serie over sporters met een handicap.