Wie verliest is een nerd

Stel nu eens dat ze goud winnen. Ik zeg niet dat de kans groot is, maar stel nou. Met afzichtelijk voetbal hebben de Nederlanders de kwartfinale bereikt, en dat gaat morgen zo door. Met meer geluk dan wijsheid wordt favoriet Argentinië geklopt. Voetbal is een sport met een soms verrassend grote toevalsfactor, en morgen in Shanghai profiteert Oranje daar ruimschoots van. Nederland speelt hard en defensief, uit noodzaak, want van het bekende voorwaartse samenspel komt weer niets terecht. De kritische pers mompelt nog wat over het te grabbel gooien van onze mooie reputatie in het buitenland. De Telegraaf niet. Die voelt het verlangen naar een Nederland dat eindelijk weer meetelt goed aan, en jubelt.

Daarna in de halve finale voor de zoveelste keer die lamlendige houding van Onze Jongens. Op de keeper na, de formidabele Kenneth Vermeer, bakken de spelers er niets van. Voor de vijfde keer tijdens de Spelen lijken ze een hekel aan elkaar te hebben. Ze doen maar wat, afgezien van een stel venijnige tackles. Vlak voor tijd versiert Ryan Babel een strafschop. Nederland naar de finale.

In de eindstrijd speelt Nederland nog gemener en vervelender dan voorheen. Door het laatste half uur alle ballen weg te knallen uit het eigen strafschopgebied weten de knapen van Foppe de Haan de 0-0 te handhaven. Het buitenland hoopt dat Oranje verliest van zijn technisch superieure tegenstander, maar na de penaltyseries gebeurt het tegendeel. Goud voor Oranje! Het land explodeert van Delfzijl tot Terneuzen. Het zoet van de overwinning dringt de herinnering aan het afbraakvoetbal naar de achtergrond. Het genot de beste te zijn, het kijken naar juichende spelers bedwelmt de natie.

De invloed van het lelijk veroverde goud manifesteert zich al snel in de competitie die na de Spelen van start gaat. Resultaatvoetbal verovert onze vanouds wat naïeve cultuur. Overal prediken clubtrainers het doel dat de middelen heiligt.

Winnen, niets zo mooi als winnen. Theorieën over ‘dominant aan aantrekkelijk voetbal’ verdwijnen in de prullenbak; samen met Johan Cruijff, bij wie dat zo’n beetje was begonnen. Het orakel uit Barcelona wordt niet meer geraadpleegd. Niemand beroept zich nog op ‘het betere van het spel’ dat was gespeeld. Allemaal onzin, wie verliest is een nerd. De toegenomen nadruk op knokken en desnoods verdedigen leidt tot betere prestaties in de Champions League, met als gevolg meer inkomsten en nog meer nadruk op knokken en verdedigen. Het verdriet over de ondergang van onze morele superioriteit wordt ruimschoots vergoed door het plezier van winst.

Moraal: denk niet dat Nederland morgen in Shanghai zomaar een potje gaat voetballen. Het potje kan een revolutie in gang zetten. Onwaarschijnlijk, maar het kan zomaar gebeuren.

    • Auke Kok