Vrouwtje theelepel gaat observeren

Programma’s over koken, daten, eten, tuinieren en klussen zijn leuke, ontspannen programma’s om naar te kijken, vind ik. Er bestaan ook programma’s over het opvoeden van je kinderen. Gisteren vond ik het tijd voor een educatieve avond.

Nou ja, educatief? Het leek meer op hysterische televisie, dat RTL 4-programma EHBO Eerste Hulp Bij Opvoeden. Supernanny Jo Frost, een moderne versie van Mary Poppins, helpt wanhopige ouders met hun onmogelijke kinderen. Extreem en behoorlijk uitvergroot.

Wat altijd vervelend blijft, zijn die reclameblokken bij de commerciële zenders. Zit je net lekker in een goed programma of in een mooie film, knallen ze weer precies op het spannendste moment de commercials erin. En dan ook nog eens minutenlang.

Maar dit keer na een kwartier van het programma Eerste Hulp Bij Opvoeden kwam het reclameblok als geroepen. Rust, rust, rust, eindelijk. Wat een geschreeuw van twee kleine monsters die thuis de boel terroriseren. Het huis werd compleet afgebroken en we kregen niets anders te zien dan janken, gillen, slaan, rennen, schoppen en slopen. Wat een ellende. Wat een dwaze vertoning van totaal gefrustreerde ouders die maar heen en weer door het beeld rennen.

Als kijker zie je precies welke stomme beslissingen er worden genomen. Onbegrijpelijk dat deze mensen zo door hun eigen peuters over zich heen laten lopen. Ik raak zelf ook lichtelijk gefrustreerd en stuiter bijna van de bank af. Wat een hectiek en wat een hysterische bende. Dit is niet echt mijn programma, maar ik besluit nog even door te zetten en met een kop goede nachtrustthee zet ik mijn missie voort.

Na deze heftige introductie arriveert dan eindelijk de Supernanny, maar van rust en orde in het programma is voorlopig nog geen sprake. Vrouwtje theelepel gaat observeren, dus de etters kunnen nog even doorgaan met hun gegil en gedoe. Hou ik dit vol? Laat er alsjeblieft maar weer een reclameblok komen!

De nanny roept de ouders bij elkaar en haar wijsvinger gaat omhoog. Heel raar, maar volgens de opvoeddeskundige is er een hele waslijst van verbeterpunten. Je meent het.

Er wordt een plan gemaakt waarin structuur en consequent gedrag bovenaan staan. Voor een normaal denkend mens allemaal vrij logisch. Met goede moed gaan de ouders aan de slag, maar vervolgens zie ik weer minutenlang dezelfde beelden van tierende kinderen. Kom op, hou vol, want eerlijk gezegd ben ik al een paar keer weggelopen voor nog meer thee.

Langzamerhand gaat het programma dan toch richting een happy end. Het gegil wordt minder, de ouders rustiger, de kijker kan relaxen. Missie geslaagd.

Les 1: luier af want dan wordt je kind vanzelf zindelijk. Een natte onderbroek is niet fijn dus na twee keer leren ze het wel af. Simpel (?)

Les 2: de strafplek. Drie minuten tot rust komen, tranen weg, sorry zeggen en dat ze zich verder moeten gedragen. Logisch (?)

Ik ben echt heel erg benieuwd of er kijkers zijn die van dit programma werkelijk iets leren. Want dat zal toch het doel zijn. Op internet zag ik op de site van Stichting Kijk Onderzoek dat zo’n slordige 400.000 mensen (moeders waarschijnlijk) dit programma bekijken. En dat om half elf ’s avonds. De boeken van Supernanny Jo Frost gaan als warme broodjes over de toonbank.

Ik kijk op mijn horloge, dit programma duurt al bijna een uur. Uiteindelijk herken je de kinderen niet meer terug. Ze spelen zoet, slapen lief, luisteren goed en hebben tevreden ouders. Zonder de hulp van Supernanny hadden die dit nooit voor elkaar gekregen.

Mijn favoriete programma van vanavond verstoort nog één maal mijn rust, want nu worden nog wat oude beelden herhaald. Hoe was het ook alweer en kijk nu eens wat een engeltjes. Oei, dat moest nog even, want stel je voor dat je dat vergeten was!

En dan nemen we afscheid van de happy family en Jo Frost.

Not my cup of tea.