Voorbij. Dit kan ik niet langer aanzien

Dit was het dan, denk ik. Het is voorbij. Ik trek mijn handen van haar af. Dit kan en wil ik niet langer aanzien, laat staan dat ik het nog toe zal juichen. Het is een doordeweekse bijna-middernacht. Ik bel mijn zus, L.

L. is sinds 1984 mijn bondgenote in de ingewikkelde reeks koersbepalingen die het Madonna-fanschap vereist. Al vierentwintig jaar voeren wij overleg, over alles: wat Madonna doet en met wie, wat ze aanheeft, hoe ze klinkt, en hoe het de leden van haar snel van samenstelling veranderende posse vergaat.

„Heb je het gezien?”, vraag ik.

„Nee?”, zegt L.

„Madster zat per satelliet bij Oprah Winfrey in de uitzending”, zeg ik. „Ze mocht vertellen over de adoptie van baby David. En het was, ze was…”

„Eng?”, vraagt L. Ze huivert al een beetje.

„Het was”, kom ik op stoom, „alsof iemand twee vishaken in haar mondhoeken had gezet, die omhoog had gesjord en de hele boel achter haar oren had vastgenaaid. Alles in haar gezicht zat strak en scheef. Het vet, of nee, de substantie, leek er met een vacuümpomp uit te zijn gezogen. Ze zag lijkbleek. En haar kin is bijgezaagd, ik weet het nu zeker. Ze leek op de Joker, maar dan zonder humor; ze preekte over de misère in Malawi als de paus die het telefoonboek voorleest, zo saai en zo hoogdravend. En Oprah nam het allemaal serieus.”

„O”, steunt L., „wat erg. Wat érg.”

„Ja”, zeg ik. Want dat is het ingewikkelde: wij vínden dit soort dingen erg. Ons leedvermaak is maar de helft van het verhaal. Liever waren wij Madonna tot de laatste snik blijven bewonderen.

Die Oprah-uitzending was in oktober 2006. Sindsdien is er van alles veranderd, maar onze haat-liefde verhouding met Madonna is gebleven. Wij zijn niet van haar af. Een selectie van de meest recente weetjes:

Madonna is bijgezet in de Rock and Roll Hall of Fame; een feestavond die ze onderstreepte door met weer een nieuw gezicht aan te komen, dit keer met hoge appelwangen. Haar kin kan zelfs zij niet meer terugkopen. Het stadsblad New York Magazine wijdde onlangs een cover aan wat dit gezicht ongeveer kost, en wie het nog meer hebben.

Madonna is gaan repeteren voor een nieuwe wereldtournee, die volgende week van start gaat.

Madonna is beschuldigd van een affaire met de berucht overspelige ster-honkballer Alex Rodriguez, inmiddels gescheiden, en heeft met haar man Guy Ritchie een verklaring afgegeven dat hun huwelijk niet óók op knallen staat.

Madonna’s jongere broer Christopher heeft een vilein boek over haar het licht doen zien.

Madonna is zijden boxershorts gaan dragen.

O ja, en ze heeft een plaat gemaakt, Hard Candy. Een ouderwets lekkere meestamper.

Ik weet niet hoe je als popidool op een waardige manier ouder wordt. Michael Jackson zit tegenwoordig in een rolstoel. Maar dit weet ik wel: Madonna’s huidige incarnatie van een aan facial work verslaafde wereldverbeteraarster vind ik ongeloofwaardig, verkeerd zelfs. Ze duwt haar publiek het leed in andere delen van de wereld door de strot, en belijdt in haar eigen voorkomen niets dan de meest decadente, westerse idealen. Alleen de allerrijksten kunnen zich de totale ontkenning van het eigen fysieke verval veroorloven, en zelfs zij leggen het tenslotte af. Het moet anders kunnen, al heb ik zo gauw geen voorbeeld voor ogen.

Van mij hoeft Madonna niet met pensioen, ze mag blijven gymmen en zingen en voor mijn part touren, als dat haar blij maakt. Het laatste live-optreden dat ik op tv van haar gezien heb, tijdens Live Earth, wás ook een blije, strak geregisseerde bedoening. Maar buiten het podium ziet Madonna er de laatste jaren uit als een slachtoffer, iemand die in de greep is gevallen van andermans dictaten.

En zo zijn wij niet met haar getrouwd.

Sandra heerma van voss

    • Sandra Heerma van Voss