Te paard onthaasten in Hypatia

De wereld wordt steeds kleiner, maar er blijven altijd plekken over waar bijna niemand komt.Vandaag deel VII van een zomerserie over imaginaire bestemmingen:het rijk van Hypatia, waar dankzij de vrouwen het volmaakte geluk huist.

HYPATAIA HOTEL Tekening Peter van Dongen Dongen, Peter van

Stel, u heeft een hectische tijd achter de rug. U heeft hard gewerkt, conflicten opgelost, u heeft met de nodige enorme ego’s moeten omgaan en u bent veel op pad geweest. Zo was u op 12 april 1204 in Constantinopel, precies op de dag dat de pelgrims de stad binnenvielen en aan het plunderen sloegen. Bij die gelegenheid redde u iemand van de dood, die later Nicetas Choniates bleek te zijn, een historicus en voormalig hofredenaar. U neemt de gelegenheid te baat om bij hem uw hart te luchten. U installeert hem veilig in een torenkamer met uitzicht op de Gouden Hoorn en u vertelt hem uw levensverhaal. U heeft zo verschrikkelijk veel meegemaakt, u moet met iemand praten. U bent wat verward, u weet niet precies wat alle stress heeft verzonnen, uw verhaal is een aaneenschakeling van avonturen, verhalen, mythen en sagen, maar als het al leugens zijn, vertelt u mooie leugens, want dat is immers de taak van de ware verhalenverteller.

Dat is ongeveer de situatie waarin Baudolino zich bevindt aan het begin van het gelijknamige boek van de Italiaanse schrijver en historicus Umberto Eco. De fameuze Baudolino is een boerenzoon uit Noord-Italië en vertrouweling van de vermoorde keizer Frederik Barbarossa. Baudolino’s geheugen laat hem in de steek, hij is verdwaald in zijn eigen imaginaire wereld en niet meer in staat betekenis te geven aan wat hij heeft meegemaakt. Geen wonder: een van zijn laatste onmogelijke opdrachten is het vinden van het Rijk van Presbyter Johannes, ‘een plek waar de christenen erin slagen de geboden Gods na te leven’. Baudolino moet documenten te vinden die het bestaan van dit rijk aantonen, ‘en als hij ze niet vindt, moet hij ze maar zelf schrijven’.

Wie, zoals onze held, tegen een burn-out aan zit, doet er, zoals u weet, goed aan tijdens de vakantie niet meteen tot algehele inertie te vervallen. Geen strandvakantie dus. Wij bieden u een ‘vertel-, fabuleer- en liegreis’ in de voetsporen van de fameuze Baudolino, waarbij u uw werkritme rustig kunt afbouwen en uw malende gedachten in etappes tot rust kunt laten komen.

De reis voert u eerst naar Pndapetzim, een schitterende, uit rots uitgehouwen stad die tot op de dag van vandaag regelmatig wordt aangevallen door de Witte Hunnen, een krijgsvolk met ‘gele gezichten, lange snorren en klein van stuk’. De stad staat onder leiding van een diaken en zijn eunuchen, die een leger paraat houden om de aanval van Witte Hunnen te kunnen afslaan. Reserveren voor een dergelijk gewelddadig schouwspel is niet mogelijk (dergelijke confrontaties zijn spontane gebeurtenissen), maar in het lokale museum zijn unieke exemplaren te bewonderen van soldaten in actie zoals sciapoden, blemmyae, eenogige reuzen met warrige haardossen, panoti die met hun enorme oren ‘gebruikt worden om van bovenaf aan te komen zweven’, donkere pygmeeën ‘met een strooien lendendoek en een boog om hun nek’, ponci, ‘stijfjes lopende wezens met paardenhoeven zonder kniegewricht’ en enkele opgezette Nubiërs, ‘pikzwarte, boomlange mannen, met morenbroeken en witte tulbanden, gewapend met knoestige knuppels’. (De toegangsprijs voor het museum is niet bij de reissom inbegrepen).

Na het verblijf in Pndapetzim waarbij u uw adrenalineniveau enigszins heeft kunnen afbouwen, gaat u meer rust tegemoet. Te paard zult u vlaktes vol kreupelhout doorkruisen tot u aan de rand van een bos komt. Daar zal een uitgebreide picknick worden gepresenteerd terwijl u, net als Baudolino, kunt genieten van ‘het frisse, geurende groen’ en ‘enorme paddestoelen in allerlei kleuren’. Vier dagen lang zal uw tocht u voeren langs de oevers van schitterende meren, omzoomd door vele cipressen, waarbij u kans heeft de fameuze witte eenhoorn uit het bos te zien komen. U zult kunnen genieten van de historische sensatie dat u zich op de plek bevindt waar Baudolino zijn aanbeden vrouwenfiguur ontwaarde, ‘een schepsel gehuld in een lang gewaad dat zich voortbewoog met de trage gang van een kameelpardel, alsof ze boven de grond zweefde, met zijdeachtig lang, blond haar dat tot aan haar heupen reikte en een fijn getekend profiel alsof ze gemodelleerd was naar een ivoor uitgesneden portret’.

Dan bent u aangeland in de laatste en beroemdste pleisterplaats van uw tocht, daar waar Baudolino het volmaakte geluk ervoer: het rijk van Hypatia. Alleen vrouwen bevolken dit rijk, vrouwen die allemaal Hypatia heten en die, zoals Baudolino schreef, volgelingen zijn van een ‘deugdzame en wijze vrouw die duizend jaar geleden filosofie onderwees en door christenen gevangen werd genomen en gedood, omdat zij niet verdroegen dat het een vrouw was die de waarheid kende’. Haar leerlingen stichtten het vrouwelijke rijk waar u nu enige tijd zult verblijven.

Aangezien de strijd tussen de seksen hier afwezig is, zult u uw dagen volledig kunnen wijden aan de kunst van het vertellen. U zult u kunnen vervolmaken in het vermengen van waarheid, fantasie, verbeelding en leugens, volgens het beroemde adagium van Baudolino: ‘wie zich andere werelden voorstelt, verandert ook deze wereld uiteindelijk.’ Genietend van vogelgezang en krekelgetsjirp kunt u bovendien meedoen aan diverse cursussen (facultatief), zoals de ‘fabuleer- en stiltetherapie’, de sessies ‘liegen in de letteren’ of de ‘introductie tot het verzinnen van mooie leugens’. En als op de laatste dag van uw verblijf de strijdkreet van de Witte Hunnen weerklinkt, zult u, wederom te paard, onthaast in lichaam en geest, de terugreis aanvaarden.

Umberto Eco: Baudolino. Uitgegeven bij Prometheus.