Ham Hawaï

Ineens spraken we er nostalgisch over: maggi. Hoe je een ei bakte en er dan een paar drupjes maggi op deed. Macaroni met ham en kaas en dan maggi. Of geen ham, nee: smac. Uit een blikje! Hu! En geen kaas, maar geraspte kaas uit een zakje. Dat is geen kaas, echt niet, dat is kaasachtig.

Nergens zie je ze meer, die peper en zoutstelletjes met maggiflesjehouder. Bij ons thuis mocht de maggi niet op tafel vroeger: „Die hoort in de keuken”, zei mijn vader die in Parijs kwam en in restaurants at. Maar bij opa en oma stond-ie er gelukkig wel, voor in de tomatensoep. Soms kon je ook stiekem het dopje van de maggifles aflikken. Heerlijk!

De enige restaurants waar maggi op tafel wel hip is, zijn noedeltenten. Daar heet het sojasaus en ze moeten het hart niet hebben die niet op tafel te zetten. Terwijl voor de Aziatische keuken toch hetzelfde zou moeten gelden als voor de Europese, zou je zeggen: smaak maken doe je in de keuken.

Met de maggi kwam meer boven natuurlijk. Gerechten met ‘Hawaï’ erin. Zijn ook niet meer zo populair. ‘Hawaï’ betekent ‘ananas’. Als ik vroeger thuis mijn broers aangenaam wilde verrassen maakte ik Hawaï-ham. Plakken ham op aluminium folie, op elke plak een schijf ananas en in het midden van die ananas een schepje bruine suiker, een scheutje madeira en een paar naaldjes rozemarijn. Folie dicht, in de oven en dan aan tafel pas open maken, zodat de zoet-hartige jus zo op je bordje liep, waar al tuinbonen lagen (met gedroogd bonenkruid erover).

Ai – zou het zo weer willen eten. Nu zou je, om je gezicht te redden, biologische ham nemen van zeer goede kwaliteit, een plak verse ananas, verse rozemarijn naaldjes (die van vroeger kwamen altijd uit een potje, zoals álle kruiden behalve selderie en peterselie – onbegrijpelijk dat we meenden te weten wat basilicum was). Het zou denk ik nog steeds wel smakelijk zijn. Als je het zou durven.

Veel dingen van vroeger kun je geheel verknallen door ze te verbeteren. Macaroni met ham en kaas bijvoorbeeld. Dat moéten echt die Honig-elleboogjes zijn, niet iets met harde tarwe dat serieus de naam ‘pasta’ verdient. En er moet ook geen buitenlandse kaas in. Versgeraspte boerenkaas mag eventueel wel. De ham heb ik het liefst van een gewoon ons ham en dat dan in blokjes gesneden, zodat je veel fludderige sliertjes ham door de macaroni krijgt. Mmm!

We moesten maar eens een maggi-avond houden binnenkort. Met allemaal dingen die vroeger heel lekker waren en die we net zo moeten maken. Echte groentesoep bijvoorbeeld, niet iets moderns met gemalen spinazie, nee, gewoon bouillon trekken, mergpijpje erin, soepgroenten, (Hollandse! voorgesneden! niet zelf experimenteren!) vermicelli en balletjes. Waar waren die balletjes in oma’s goddelijke groentesoep eigenlijk van? Half om half gehakt?

We gaan er geen gemartelde varkens voor gebruiken hoor, voor de maggi-avond. Gelukkige varkens. Liefst een beetje vette, want een maggi-avond met van dat rare magere varkensvlees dat ze vandaag de dag verkopen, dat is niets. Vraag je een speklapje, krijg je wel een lapje, maar geen spek. Het zwoerd is er afgehaald, het spek tot anorectische omvang teruggebracht.

Daar protesteren wij Nooma’s (Niet Op Onze Maggi Avond!) tegen.

Vanaf maandag is Frits Abrahams weer op deze plek te lezen.

    • Marjoleine de Vos