Eerst Napels zien is niet meer nodig

Een Italiaans oventje voor de echte pizzaliefhebber in Nederland. Klootwijk, Wouter

Een pizzadoos uit de supermarkt liegt. Er staat iets mooiers op dan erin zit. De gesmolten kaas op een pizza met mozzarella is geen kaas, maar eetbare vloerbedekking van plantaardige herkomst. En dan die verhalen. Over hout gestookte ovens. Er worden zoveel supermarktpizza’s in authentieke ambachtelijke houtovens gebakken dat er, het kan niet anders, hele regenwouden voor om moeten. Als het waar was. Maar het zijn elektrische ovens.

En lekker? Pas als je een pizza, net uit de oven, in een goede Napolitaanse pizzeria at, die gloeiend heet van de stenen ovenvloer is geschoven, weet je waarmee je thuis wordt afgescheept; armzalige namaak.

Zelf pizza’s maken is niet moeilijk maar de meeste ovens in particuliere huishoudens kunnen niet heet genoeg gestookt worden. Langzame pizza’s gaan prima, dun brood eigenlijk, met het beleg erop meegebakken. Maar de ware pizza is van helemaal rauw in 5 minuten gaar en klaar. In Italië zijn er oventjes voor bedacht zoals eentje van het merk Ferrari, bekend van Italiaanse elektrische strijkijzers, roomklutsers en koffiemachines.

De Ferrari (officieel is de merknaam G3 Ferrari) is een pizzaoventje voor huishoudelijk gebruik dat ook in Nederland door enkele onlinespullenwinkels wordt aangeboden in een paar varianten. Ze kosten tussen de 120 en 160 euro, de duurdere zijn van roestvrij staal, de minder dure zijn rood gelakt. Italiaans ontwerp, maar gemaakt, zoals bijna alles behalve de nieuwe Moerdijkbrug, in China.

Maar moet je zo nodig zelf pizza’s gaan bakken omdat bezorg- en supermarktpizza’s je de keel uithangen? Nee, dringende noodzaak is er niet, je kunt ook een panharing eten voor de tv of een vegaburger. Maar uit nieuwsgierigheid heb ik een Ferrari te leen gevraagd. Een Utrechtse winkelier in kook- en keukengerei stuurde me zijn eigen demonstratie-exemplaar („er zitten wel vlekken op”). Op slag, toen ik het ding zag, dacht ik: dat wordt niks, meidenspeelgoed. Maar dat duurde maar één pizza. Het oventje bakt geweldig, je hoeft niet meer naar Napels, je kunt ook goed sterven zonder er geweest te zijn.

De Ferrari is zo groot als een pizza en dan iets groter, ja logisch. Hij gaat open en dicht als een elektrische wafelbakker. In de onderhelft zit een ronde steen en onder de steen een verwarmingselement. In de deksel zit ook een verwarmingselement. Ze stoken samen de oven in tien minuten op tot 470 graden, maar al bij minder, ongeveer 430 graden gaat het bakken uitstekend.

De poreuze steen is van belang, dat is zeker, maar waarom precies is niet goed duidelijk. Brood bakken op een stenen ondergrond geeft ook beter, smakelijker resultaat dan op staal.

Volgens informatie op internet komt het doordat de hete steen vocht onttrekt aan het deeg en tegelijk hitte afstaat. Klinkt mooi, maar er is reden voor twijfel. Ik ken een man die al dertig jaar zelf zijn brood bakt voor het hele gezin en ontdekte dat het nog beter lukte op tegels die hij in een bouwmarkt had gekocht en in zijn oven had gelegd. Het waren geen poreuze tegels.

In elk geval, het werkt. Na de tien minuten voorverwarmen van de oven bak je in vijf minuten de beste pizza van het simpelste deeg (bloem, water, gist, weinig zout, kneden, twee uur rijzen, nog eens kneden, pletten, klaar). Wat je erop doet, bakt mee, maar je ziet meteen dat al de simpelste pizza, met bijvoorbeeld wat tomaten en een paar repen ansjovis het wint van de rijkst versierde uit een doos. En het oventje inspireert tot vondsten waar Italianen nog van opkijken.

Wouter Klootwijk

    • Wouter Klootwijk