Vrede in de Kaukasus?

rus_truck_afp.jpgGisterenmiddag om twee uur plaatselijke tijd brak er lichte paniek uit onder de journalisten en diplomaten in Tbilisi. Russische tanks zouden vanuit Gori oprukken naar Tbilisi. Was het bestand nu al verbroken? Zou het onvoorstelbare toch gebeuren en Tbilisi alsnog worden ingenomen?

De hele dag waren we al overspoeld met berichten over plundering in de door de Russen veroverde dorpen. De Zuid-Ossetische militias zouden op grote schaal huizen leeghalen, vrouwen verkrachten, etc. De Russen ontkenden dat zij deelnamen aan het overwinningsfeest.

Waarschijnlijk was het in de oorlog van 1992-’93 omgekeerd net zo. Toen ik een maand geleden in Abchazië was vertelde iedereen die ik over die oorlog vroeg dat de Georgische militairen toen hun huizen hadden leeggeroofd, hun vrouwen hadden verkracht, etc.In de huidige desinformatiecampagne van beide kanten is het allerminst duidelijk wat er werkelijk in het crisisgebied gebeurt. Wel werd ik gisteren gesteund door een rapport van de International Crisis Group, een respectabele NGO, die overal in het oorlogsgebied waarnemers heeft, die erin slagen hun informatie naar hun hoofdkwartier door te spelen. Die waarnemers bevestigden de plundergeruchten.

Inmiddels waren die zogenaamde oprukkende tanks iets buiten Gori afgezwaaid naar Zuid-Ossetië. Waarschijnlijk was de manoeuvre een kleine speldenprik van het Kremlin om te laten zien wie er de baas is in Georgië.

De Georgiërs zijn nu weliswaar boos op Poetin, die hun land is binnengevallen, maar over ‘de Russen’ praten ze nog altijd met sympathie. ,,We hebben het tenslotte decennialang goed met ze kunnen vinden”, zei een soldatenmoeder me gisteren in een café. ,,Het zijn aardige jongens.”

En ook over ‘de Ossetiërs’ spreken ze zonder haat, want ze weten heel goed dat hun geschiedenis in hoge mate is bepaald door Stalin, die in de jaren twintig de Kaukasus kunstmatig opdeelde volgens het verdeel-en-heersprincipe.

Het is juist die goedhartigheid en jovialiteit die veel Georgiërs tot zulke aangename mensen maakt. Op straat in Tbilisi ging het leven ondanks die zogenaamd oprukkende tanks gisterenmiddag namelijk gewoon door, op de dolce vita-manier die de Georgiërs eigen is.

    • Michel Krielaars