ook in première

The Home Song Stories. Regie: Tony Ayres. Met: Joan Chen, Yuwu Qi, Joel Lok, Irene Chen.

Een elegant geklede Chinese vrouw loopt langs afgebladderde winkels. Het is begin jaren ’70. Nachtclubzangeres Rose is met haar twee kinderen naar Australië geëmigreerd, haar liefde achterna. Haar blauwe zijden jurk met bijpassende paraplu contrasteert fel met de trieste achtergrond. Het is duidelijk: deze kokette vrouw past niet in deze treurige omgeving. Regisseur/scenarist Tony Ayres benadrukt haar isolement nog door omstanders verwonderd naar de exotische verschijning te laten kijken. Zo laat Ayres vooral zien dat hij niet helemaal vertrouwt op de kracht van zijn beeld. Ayres maakt wel meer vreemde stilistische keuzes in de verfilming van zijn autobiografie. Hij is de jonge Tom door wiens ogen we het verhaal zien. Hij kijkt mismoedig toe hoe zijn moeder Rose van ‘oom’ naar ‘oom’ gaat, zich in haar glamoureuze verleden wentelt en diverse zelfmoordpogingen doet – een onvervalste drama-queen. Ayres vangt dit in langzame camerabewegingen. Daardoor wordt alles geëgaliseerd: de rijder van Rose langs de winkelstraat wordt hetzelfde als de camerabeweging door de gang van het ziekenhuis waar ze ligt na alweer een zelfmoordpoging. Ook het zeer autobiografische verhaal van Ayres wordt in zijn vlakke scenario paradoxaal genoeg vrijwel onpersoonlijk. Jammer, want het verhaal over de mislukte inburgering van een Chinese in Australië heeft ons anno 2008 wel iets te zeggen. AW

Julia. Regie: Erick Zonca en Camille Natta. Met: Tilda Swinton, Saul Rubinek .

Zwalkend van de ene naar de andere bar geeft actrice Tilda Swinton gestalte aan Julia. Ergens in diealcoholroes belooft ze het kind van een drinkzuster te kidnappen en vandaar laat regisseur Erick Zonca alles in mist opgaan, in een mix van roadmovie, film noir en thriller. De film duurt bijna tweeënhalf uur, waarin Swinton te veel ruimte krijgt om het complete archetype van de dronkaard uit te stallen. Het ontvoerde kind is meer een smoes voor de plot dan dat er zich tussen surrogaatmoeder en gijzelaartje iets ontspint wat de personages enige diepgang geeft. De grootste zwakte is het scenario, dat zo vaak werd herschreven dat Zonca er waarschijnlijk zelf ook de weg in is kwijtgeraakt. DL

Get Smart. Regie: Peter Segal. Met: Steve Carell, Anne Hathaway, Alan Arkin.

Hoeveel parodieën op James Bond kan een mens verdragen? Get Smart met Steve Carell doet er nog eens eentje, naar de gelijknamige tv-serie van Mel Brooks uit de jaren zestig. Maar de grappen in de film zijn domweg te flauw. AW