ik@nrc.nl

Zondagavond, A1, schemering. Rijdend op het viaduct bij Baarn zie ik in de lagergelegen verte plotseling remlichten fel oplichten. Auto’s zwalken over de weg. Klapband? Even alert blijven, het is druk. Seconden later lijkt het daarop. Donkere brokstukken fladderen over de breedte van het asfalt. Krampachtig probeer ik de delen te ontwijken.

Dan, in een flits, word ik het familiedrama dat zich voltrekt gewaar. Mijn hart gaat tekeer, de handen ijskoud. In slowmotion rij ik door een wolk van veren en zie nog twee, drie kopjes omhoog steken, hulpeloos. Ik ben er al langs en kijk in de spiegel. Koplampen, niets dan koplampen. Geen ontsnapping mogelijk. Nog nooit viel de weg naar huis mij zo zwaar.

    • Petra Olgers