En nu het diepe in

Mark Huizinga kon zijn carrière niet afsluiten met een vierde olympische medaille.

Het brons van Edith Bosch verzachtte de pijn.

Edith Bosch schreeuwt het uit van vreugde nadat ze brons heeft gewonnen. Foto Reuters Edith Bosch of the Netherlands celebrates after defeating Leire Iglesias of Spain during their women's -70kg bronze medal judo match at the Beijing 2008 Olympic Games, August 13, 2008. REUTERS/Nir Elias (CHINA) REUTERS

Judotrainer Chris de Korte wilde gisteren zijn gevoelens over het afscheid van zijn ‘judowonderkind’ Mark Huizinga uitstellen. Hij moest tenslotte ook zijn onstuimige pupil Edith Bosch langs de tatami naar een olympische medaille coachen. Toch eindigde de dag voor De Korte in een spagaat. Want waar drievoudig olympisch medaillewinnaar Huizinga (34) zijn carrière ’s ochtends met uitschakeling in de tweede ronde besloot, won Bosch (28) ’s middags de bronzen olympische medaille.

Bosch, die in 2004 olympisch zilver behaalde, werd in de halve finales van de gewichtsklasse tot 70 kilogram verslagen door de Japanse Masae Ueno. In de partij om het brons versloeg Bosch de Spaanse Leire Iglesias, waarna ze het uitschreeuwde. Huizinga (-90 kg) won van de Griekse olympisch kampioen Ilias Iliadis, maar judode daarna tegen de Zwitser Sergei Aschwanden de laatste partij in zijn carrière. Het betekende een streep door Huizinga’s ambitie de eerste judoka te worden met vier medailles bij vier achtereenvolgende Olympische Spelen.

Met de snelle uitschakeling kwam een einde aan een twintigjarig verbond tussen Huizinga en De Korte, waarvan de judoka twaalf jaar tot de wereldtop behoorde in zijn gewichtsklasse. „Mark is een uiterst technische judoka en heeft door zijn stijl minder aanslagen op zijn lijf hoeven te verwerken dan krachtjudoka’s”, zei De Korte. Begin jaren negentig kwam hij erachter dat zijn pupil een bijzonder lichaam heeft. „Mark heeft door erfelijke eigenschappen een sterk lijf met een goed spierenstelsel. Uit een meting kwam ook naar voren dat hij zware botten heeft. Het frame is dus goed. Ook werd ontdekt dat hij een zeer alert zenuwengestel heeft, zoals ik nog nooit bij iemand heb gezien. Dat maakt het mogelijk ontzettend te pieken, exploderen als het ware.”

Na de gouden (2000) en twee bronzen olympische medailles (1996 en 2004) besloten trainer en judoka in samenspraak met krachttrainer Wigert Thunnissen zuinig met Huizinga te zijn. Pas in de aanloop naar zijn laatste Olympische Spelen ‘irriteerde’ De Korte met explosieve training het zenuwengestel van Huizinga voor de laatste keer. Het leidde verrassend vroeg tot succes, want in april won Huizinga in Lissabon zijn vijfde Europese titel.

Maar in Portugal bleek ook dat de remming van Huizinga niet in zijn lichaam, maar in zijn hoofd schuilt. Hij legde uit dat hij eigenlijk wel klaar is met het judo en de vaste structuur van zijn bestaan. Hij wil ’s nachts vissen, verre reizen maken en in een bruisender omgeving wonen dan zijn wijk in Schiedam. Pijnlijk werd het toen hij zichzelf als ‘sociaal onderontwikkeld’ betitelde. Huizinga zag drie keer in zijn judocarrière een relatie mislopen. „Mark ziet ernaar uit andere dingen van het leven te proeven”, vatte De Korte samen. „De laatste paar jaar ben ik continu bezig hem te vertellen dat hij nog steeds wil judoën.”

Want eigenlijk wist Huizinga wel dat hij simpelweg nog te goed was om te stoppen. Het was de enige reden dat hij vandaag in het gymnasium van de Science and Technology University in Peking op de tatami stond. Huizinga had zich zelfs niet zo goed gevoeld sinds de Zomerspelen in 2004, bekende hij na zijn uitschakeling. „Ik heb de vorm, de energie en de kracht. De tank zit nog helemaal vol, maar ik zal alles door het afvoerputje moeten wegspoelen. Het is heel jammer, ik voelde me super. Toen ik zag dat ik niet voor de herkansing in aanmerking kwam, heb ik even liggen huilen op de mat.”

Huizinga sprak van een trendbreuk, nu hij niet met een medaille terugkeert van de Olympische Spelen. „Maar ik ben vandaag niet bezig geweest met wat is geweest. Ik wilde gewoon een medaille winnen en dat is niet gelukt.” Opnieuw leek Huizinga wat ontevreden met zichzelf. „Wat telt is het nu en de toekomst. Het is tijd in het diepe te springen en eens te kijken hoe dat zwarte gat eruitziet. Ik heb het gevoel dat ik met oogkleppen op heb geleefd en dat ik maar een beperkt blikveld heb. Ik heb weinig vrienden. Ik voel me niet onbeholpen, maar ik wil eens kijken of ik zonder succes toch ook een heel mooi mens kan zijn.”

Huizinga zei meteen na zijn uitschakeling dat hij de rest van de dag niet meer in het Nederlandse hoekje van de trainingszaal wilde komen, omdat hij Bosch niet wilde storen bij haar voorbereiding. De kans bestond dat ze zich om hem zou bekommeren, zei hij. De Korte wees al eerder op de overeenkomsten tussen de twee. „Als Edith judoot naar haar kwaliteiten, zit er altijd een medaille in. Ik ken geen judoka die het zo lang stabiel aan de top heeft volgehouden als Mark, maar haar zou het ook kunnen lukken.”