Brons voor judoka Grol

Henk Grol (achter) waant zich de winnaar. Foto Bas Czerwinski 14-08-08, Beijing, China. Henk Grol, rechts, en zijn tegenstander in de halve finale, Askhat Zhitkeyev uit Kazakhstan, denken allebei dat ze gewonnen hebben. Grol verliest. Foto Bas Czerwinski Czerwinski, Bas

Voor Henk Grol (23), die vanmiddag een bronzen olympische medaille won, bestaat de charme van judo uit opjagen en omgooien. Tactiek is hem niet vreemd, maar hij vindt het simpelweg mooier zijn tegenstander zo snel mogelijk hard op de rug te smijten. In april was de weg naar zijn eerste Europese titel bezaaid met ‘ippons’. In Peking miste Grol vandaag door zijn aanvallende stijl de finale van de gewichtsklasse tot 100 kilogram.

Bij zijn opportunisme op de tatami heeft Grol lak aan reputaties, toonde hij bij zijn vijf partijen in het gymnasium van de Science and Technology University. In de eerste ronde belandde de Braziliaanse wereldkampioen Luciano Correa op zijn rug. En in de kwartfinale tegen de Poolse EK-finalist Przemyslaw Matyjaszek was het opnieuw raak, in Pacman-stijl, zoals hij het zelf noemt. In de halve finales bleef Grol ondanks een voorsprong de Kazak Askhat Zhitkeyev aanvallen. Het kostte hem na scheidsrechtersberaad de finaleplaats. In de partij om het brons versloeg hij wel de Georgiër Levan Zhorzholiani.

De onstuimigheid van Grol openbaart zich ook buiten de judomat. Als tiener liep hij voor zichzelf hard en begon hij al met krachttraining. „Ik was best een einzelgänger”, zei hij over zijn jeugd in Veendam. Bij zijn overstap naar de Haarlemse sportschool Kenamju trof Grol gelijkgestemden als Guillaume Elmont en Ruben Houkes. Van die latere wereldkampioenen kreeg hij in het begin een pak slaag, stelde hij.

Begeleid door zijn huidige bondscoach en vertrouweling Maarten Arens behaalde Grol in 2003 de Europese jeugdtitel. Trainer en judoka bouwden sinds die tijd een bijzondere band op. „Maarten heeft me als judoka gevormd. We hebben een gezamenlijk fotografisch judogeheugen en vullen elkaar in kennis aan.”

In overleg met Arens besloot Grol vorig jaar over te stappen van gewichtsklasse, omdat hij de strijd met judo-icoon Mark Huizinga en met zijn lichaamsgewicht niet kon winnen. Het bleek een gouden greep. Grol won tussen grotere en tragere tegenstanders dan in de klasse tot 90 kilogram twee wereldbekerwedstrijden en de Europese titel. Hij plaatste zich ten koste van Elco van der Geest, de zoon van Kenamju-eigenaar Cor van der Geest, voor de Olympische Spelen.

Drie maanden voor zijn olympische debuut veranderde Grol nog doodleuk zijn krachttraining en voedingsschema. „Ik heb nu het gevoel dat ik er nog veel meer kan uithalen”, lichtte hij dat besluit toe. „Ik ben nuchter en niet bang voor verandering. Het is een risico, maar zoals het voorheen ging met voeding was ik zeker fout bezig.”

Grol bleek tot verbazing van zijn krachttrainer niet te weten dat het tegelijk eten van koolhydraten en eiwitten voor een judoka taboe is. De dag voordat hij de Europese titel behaalde, was hij aan te treffen achter een hamburger en ijs. Dat is zeldzaam in een vechtsport waar het slechts voor een enkeling geen crime is op het juiste wedstrijdgewicht te komen.

„Ik vind dat je moet doen waar je je lekker bij voelt. Ik train me helemaal kapot en als ik daarna een hamburger wil eten, doe ik dat. Ik heb niet het idee dat ik daar minder van word. Nu voel ik me fitter en mentaal vrijer. Ik ga mezelf nooit meer remmen. Als dat inhoudt dat ik straks nog een klasse omhoog moet, doet dat me niks. Dat lijkt me zelfs wel mooi.”

    • Michiel Dekker