Geen televisie zonder een cameraman

De olympische sportbeelden blijven me boeien. Voor een sportliefhebber zoals ik was het gisteren weer een hele dag smullen. Maar de dag werd overschaduwd door het nieuws over cameraman Stan Storimans. Een topper op zijn gebied. Een gewaardeerde, professionele medewerker van RTL-nieuws. Gisteren keek ik op de journaals naar oorlogsbeelden. Daarna naar blije sporters.

Blijdschap en verdriet waarmee ik via mijn beeldscherm binnen enkele minuten word geconfronteerd. Met een reclameblok ertussen.

Televisie maken begint natuurlijk met goede cameramannen. Die brengen ons niet alleen de prachtige beelden uit Peking, waar de medaillewinnaars ons meeslepen in hun emotie, maar ook de verschrikkelijke beelden uit Georgië, die ons recht in het hart treffen. Werken onder deze omstandigheden vraagt om professionele vakmensen met passie voor hetgeen zij doen.

Het trieste nieuws over de dood van zo’n cameraman, Stan Storimans, is een grote schok. Ik kreeg kippenvel toen zijn foto op het nieuws in beeld verscheen, met zijn camera op de schouder. Storimans zorgde voor het beeldmateriaal vanuit Georgië. Het waren beelden die ons de enorme chaos toonden.

Gisteren heb ik ook naar olympisch zwemmen zitten kijken. Hoe wordt de sport precies in beeld gebracht? Je hebt te maken met een enorme hal, een vijftigmeterbad en acht zwemmers. Het is heen, aantikken en weer terug. Maar doordat veel camera’s de wedstrijd van verschillende kanten laten zien, is het zwemmen vandaag de dag een spectaculaire sport om naar te kijken.

De close ups van de vermoeide en emotionele sporters knallen van het scherm. De slow motion-beelden van het opspattende water, de gespierde armen en de dikke druppels haarscherp in beeld, maken het bijna romantisch. Het mooiste shot is met de onderwatercamera, waardoor je de lichamen aërodynamisch door het water ziet glijden. De combinatie van deze beelden maakt de sport spannend. Waar ik niet zo op zit te wachten is dat ik naar alle zwemseries van onbekende buitenlanders moet kijken, want dat is wel erg langdradig om vier uur in de ochtend, als ik de moeite neem om zo vroeg op te staan.

Hockey blijft moeilijk te volgen op televisie, vind ik. Om overzicht over het spel te krijgen blijft lastig voor de kijker. Het tempo in de balcontacten is razendsnel en blijkbaar moeilijk te volgen voor de camera’s. Je kunt het spel daardoor niet volgen en krijgt geen beeld van hoe mooi de hockey- sport kan zijn. Het spel wordt volgens mij pas duidelijk als je het hele veld kunt zien.

Maar dan weer: waar hebben we het over als je het in het licht zet van wat er met Stan Storimans en Jeroen Akkermans gebeurd is? Door dat schokkende nieuws hing ik gistermiddag behoorlijk aangeslagen op de bank met de Olympische Spelen op de achtergrond. Niet meer op het puntje van mijn stoel, maar totaal anders. Ik ergerde me ineens aan alle herhalingen. Elk uur wéér een terugblik op ‘wat er tot nu toe gebeurde’. Steeds van het sportevenement in China terug naar de studio, waar in een rustige en nogal saaie setting gesproken wordt over de prestaties die we nog geen drie seconden geleden gezien hebben. Ik hou het er maar op dat ik gisteren als kijker ineens even klaar was met sport en meer behoefte had aan nieuws uit Georgië.

Tegen de avond kwam er een reactie van Harm Tadelaar, hoofdredacteur van RTL nieuws. In een interview vertelt hij aangeslagen hoe het nieuws door collega’s is ontvangen. Ook werd me duidelijk dat je als cameraman in oorlogsgebieden echt behoorlijk risico loopt. Hij vertelde ook dat het werk door moest gaan, want alle programma’s moeten op tijd de buis op. Dat is bikkelhard. En een verschrikkelijk cliché: het leven gaat door.

De beelden van onze cameramensen zullen dagelijks voorbij blijven komen. Helaas niet meer die van Stan Storimans. Veel sterkte voor zijn familie en vrienden.