Fijne Britse komedie over rivaliteit VS en UK

Emma Robberts (midden) als het Amerikaanse ‘Wild Child’ Poppy tussen haar nieuwe Britse vriendinnen. scene uit de film Wild Child (2008) FOTO: UPI KIMBERLEY NIXON (Kate), SOPHIE WU (Kiki), EMMA ROBERTS (Poppy), LINZEY COCKER (Josie) and JUNO TEMPLE (Drippy) all star in WILD CHILD. Keyte, Giles

Wild Child. Regie: Nick Moore. Met: Emma Roberts, Georgia King, Juno Temple, Sophie Wu, Linzey Crocker, Kimberly Nixon. In: 47 bioscopen.

De tienerkomedie Wild Child komt uit de koker van de Britse productiemaatschappij Working Title, die eerder grote successen behaalde met Four Weddings and a Funeral, Notting Hill, Wimbledon en Love Actually. En warempel, ze maken hun reputatie weer waar, want Wild Child is veel beter dan de gemiddelde tienerfilm; de studio als ‘auteur’, met een signatuur die gemakkelijk te herkennen is.

Het mechaniek van Wild Child doet aan die eerdere WorkingTitle-films denken: de ingewikkelde verhouding tussen Amerika en Engeland, met wederzijdse fascinatie, maar ook diep onbegrip. Deze dichotomie vormt de basis voor alle culturele tegenstellingen tussen de beide landen, die op humoristische wijze worden gebracht. Gereserveerd versus direct, authentiek versus nep, goedmoedig versus agressief etcetera.

Het is deels een briljant staaltje marketing: door de films te laten gaan over Amerika versus Engeland boort Working Title beide markten aan. Maar het knappe is dat het uitgangspunt verfrissende resultaten oplevert. Suffe instituten – saaie nationale symbolen, vaak ook voor Britten zelf – worden ineens sexy in deze films: het premierschap in Love Actually, de Britse kostuumfilm in Notting Hill, het Wimbledon in de gelijknamige film en in Wild Child de kostschool.

Net zoals eerder de transatlantische Andie MacDowell, Julia Roberts en Kirsten Dunst in Groot-Brittannië belandden, wordt in Wild Child de verwende tiener Poppy door haar wanhopige vader van Malibu naar Engeland gestuurd, waar ze op een dure privékostschool terechtkomt. Hier wordt de arrogante Amerikaanse uiterst wantrouwend behandeld. Pas als ze meer en meer Brits wordt en zichzelf hervindt – inziet dat ze in LA een nepbestaan had met louter materiële interesses – maakt ze vrienden. Poppy’s transformatie krijgt een extra emotionele weerklank door haar qua uiterlijk haar eigen moeder te laten worden, in scènes die verwijzen naar de huidige obsessie met Extreme Makeover-programma’s.

Wild Child werd geschreven door Lucy Dahl, zelf vroeger een lastige puber op een Engelse boarding school. Nu woont ze in Los Angeles en observeerde ze haar tienerdochters en hun vriendinnen ter inspiratie. De film kent nog een moraal die vaak terugkeert bij Working Title: niet alleen de Amerikaanse krijgt een lesje, ook de Britten leren iets, namelijk dat ze wel wat feller en competitiever mogen zijn. Maar Engeland wint: lastige Poppy ontpopt zich tot een gehoorzame modelleerling die niet meer mokt over (de lelijkheid van) het verplichte schooluniform: ieder duur internaat zou trots op haar zijn.

Rectificatie / Gerectificeerd

Correcties en aanvullingen

Emma Roberts

In het onderschrift bij de foto bij het artikel Fijne Britse komedie over rivaliteit VS en UK (13 augustus, pagina 9) is de verkeerde vrouw aangeduid als actrice Emma Roberts . Roberts staat op die foto in het midden.

    • André Waardenburg