Dikpak en geprevel in een loods

Theater Festival Boulevard, Den Bosch, t/m 17/8. Gezien op 8/8: Cruise en Lex. Info: 0900337233 en www.festivalboulevard.nl.

Wie het theaterfestival Boulevard bezoekt moet niet altijd in het middeleeuwse centrum van Den Bosch zijn. De Parade, het mooie plein bij de Sint Jan, is ook voor de vierentwintigste editie het kloppende hart van Boulevard, maar sommige kunstenaars wijken liever uit naar grauwe industriegebieden.

Zo spelen Theater Artemis en Norfolk hun voorstelling Cruise, die over voedseldistributie gaat, in een oude loods. Een cruiseschip kan niet uitvaren doordat de bevoorrading niet wil lukken. Dus zit iedereen te wachten. Het publiek wacht ook: wanneer gaat er eindelijk eens iets gebeuren? We zien een cargomedewerker die een paar weinig onthullende feiten over het vervoer van voedsel opsomt. We zien drie almaar nerveuzer wordende stewardessen. En drie reizigsters voor wie hetzelfde geldt.

De door de maaksters gewenste verontwaardiging over de spilzucht van het kapitalisme blijft uit, het tweede beoogde effect,lachen, valt ook tegen. Het spel met dik en dun (de dankzij een opblaaspak moddervette cargomedewerker tegenover de graatmagere stewardessen) boeit maar even. En het gedoe van de typetjes die met het schip mee moeten wekt vooral irritatie, omdat er weinig variatie in zit. Al werken de vier actrices, die alle rollen voor hun rekening nemen, zich rot, hun voorstelling is net zo gemakzuchtig als de verwende westerse mens die hier zogenaamd wordt bespot.

Ook de voorstelling Lex speelt in een fabriek. Lex lijkt nog het meest op een kerkdienst; met geprevel in het Latijn, stiltes en serieuze verwijzingen naar het opperwezen. Peter Verhelst schreef voor LOD en NTGent een hoogdravende tekst, waarin veel onbegrijpelijk blijft. Acteur Kristof van Boven kronkelt over de grond, geflankeerd door doodskoppen. Zijn hoofd is zwart geverfd en op zijn witte lichaam valt geheimzinnig licht. Een faun, een beest, een monster, daar doet hij aan denken. Contact krijg je er nauwelijks mee. Want de tekst is op de band opgenomen en Van Boven stoot alleen kreten uit die zich met het ingeblikte stemmetje vermengen. Toch heeft Lex wel wat. Het trage tempo schept een serene sfeer en de trombone lijkt zo uit de hemel te komen; Dominique Pauwels schreef hallucinerende muziek. Het mooist zijn de momenten waarop het monster verandert in een eenzame mens. Vandaar, volgens Verhelst, ons zoeken naar God: om de eenzaamheid op te heffen. Dat snappen we dan weer wél. Mooi dat Boulevard, dat veel premières brengt, ook weerbarstig theater durft te programmeren. Dát houdt de hersens fit.