Opinie

    • Ik

Goeiemorgen!

Op het trottoir schuifelt een oude man voor mij uit. Ik ken hem, maar zijn naam ben ik kwijt. Dat overkomt mij de laatste tijd wel meer. Ik hou mijn pas in en pieker me suf. Het hele alfabet loop ik langs. Vlak voordat ik hem inhaal, schiet mij zijn naam te binnen: Van der Boesdalen. Hoewel ik me kan beperken tot een onpersoonlijke groet, ben ik zo opgelucht dat mijn geheugen me niet in de steek heeft gelaten, dat ik hem enthousiast toeroep: „Goeiemorgen meneer Van der Boesdalen!”
Hij blijft staan. Zijn ogen vernauwen zich tot spleetjes. „Hoe weet u hoe ik heet?” sist hij.
Otto Holzhaus

    • Ik