En daaronder die enorme Duitse dingen

Mijn standaardoutfit op de camping was: een bikinitop, een sportbroekje en Birkenstocks. Als er een formele gelegenheid was, bijvoorbeeld een mosselavond of countrydansles van de eigenaresse van de camping, dan trok ik over dit ensemble een hemdje aan.

Ik weet het, het is niet het toppunt van stijl, maar op een plek waar een wc-rol je vaste accessoire is, waar het veertig graden in de schaduw is en waar je, gezien de krapheid van het douchehokje, het liefst met je kleren aan doucht, is dit een prima outfit.

Thuis heb ik dit ensemble nog een dag aangehad, tot ik merkte dat het in een urbane setting niet werkte. De mensen keken, ik voelde me bloot, en het was ook gewoon koud.

Maar die Birkenstocks kan ik niet meer uitkrijgen. Ze zitten te lekker. En nu kun je zeggen: dat is niet erg, want Birkenstocks zijn hip. Maar Birkenstocks zijn allang niet meer hip. Ze waren vijf jaar geleden hip, en toen was dat al een vergissing, want het zijn oerlelijke verpleegstersschoenen. Nu, vijf jaar later, loopt weliswaar iedereen erop, van de caissière van Albert Heijn tot kleuters, maar dat betekent niet dat iets hip is.

Mijn redding leek te zijn dat die Birkenstocks eerst niet lekker zaten. Mijn voet, die ongeveer drie centimeter breed is, was niet gemaakt voor het brede, Duitse, kurkachtige voetbed dat voor veel mensen een verademing is.

Maar op een camping met veertig graden in de schaduw is het wel prettig om extreem brede schuiten aan te hebben. Lekker veel lucht. Lekker veel vrijheid. Lekker veel kurkachtig materiaal om in te zweten. Dus droeg ik ze dag en nacht, door zon, regen en modder.

Nu hebben mijn voeten, zoals dat natuurlijkerwijs schijnt te gebeuren bij Birkenstocks, hun eigen unieke afdrukje in het voetbed achtergelaten, en daarin zitten ze zo heerlijk genesteld dat ik niets anders meer aankan. Ik draag weer mijn stadse kleren, bijvoorbeeld een jurk met een strik, en daaronder die enorme Duitse dingen. Ik ben de personificatie van een vlag op een modderschuit. Nou ja, twee modderschuiten.

Heel soms, als ik een hippe vrouw voorbij zie lopen die ook Birkenstocks aanheeft, kan ik mezelf ervan overtuigen dat het allemaal best kan.

Maar dan kijk ik op een onbewaakt moment naar beneden, en dan zie ik alles in een realistisch daglicht: twee iele voeten in een zee van kurk.

Lees de columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf