Olympisch succes na donkere periode

Deborah Gravenstijn behaalde vanmiddag in Peking een zilveren medaille. De judoka moest alleen in een Italiaanse haar meerdere erkennen.

Gravenstijn (in blauw pak) in de finale, tegen de Italiaanse. Foto AFP Italy Giulia Quintavalle (L) and Netherlands Deborah Gravenstijn compete during their women's -57kg match of the 2008 Beijing Olympic Games on August 11, 2008 in Beijing. AFP PHOTO / OLIVIER MORIN AFP

Judoka Deborah Gravenstijn (33) heeft vanmiddag in Peking de zilveren olympische medaille behaald in de gewichtsklasse tot 57 kilogram. Slechts de Italiaanse Giulia Quintavalle bleek in de finale te sterk. Gravenstijn laat met haar prestatie een olympiade van persoonlijk en blessureleed achter zich.De Nederlandse begon het olympische toernooi vandaag met een vrije ronde en schakelde achtereenvolgens de Braziliaanse Ketleyn Quadros en de Spaanse Isabel Fernandez uit.

De zege op voormalig olympisch, wereld- en Europees kampioen Fernandez was verrassend, omdat Gravenstijn slechts één van de zes eerdere onderlinge partijen had gewonnen. In de halve finale versloeg de Rotterdamse van Surinaamse afkomst de Chinese Yan Xu.

In de finale tegen Quintavalle liep Gravenstijn snel op tegen een koka, een minale straf. De Italiaanse scoorde later een yuko, waarna Gravenstijn niet meer in staat bleek zich terug te vechten. Na het verstrijken van de vijf minuten wedstrijd brak toch een lach door op het gezicht van judoka uit de ploeg van bondscoach Marjolein van Unen.

Het is de tweede olympische medaille voor Gravenstijn, die bij de Zomerspelen van 2000 vijfde werd en in 2004 de brons won in Athene. Daarna volgde een donkere periode in haar leven. In oktober 2004 overleed haar zus Merghery. Een ongelukkige val op de tatami bezorgde Gravenstijn in maart 2005 een dubbele nekhernia. De revalidatie – een rentree op de judomat werd onwaarschijnlijk geacht – combineerde ze met het herstel van een operatie aan haar knie. Haar terugkeer in maart vorig jaar werd overschaduwd door de dood van haar moeder Carmen, een maand eerder.

De ommekeer op sportief vlak kwam in februari, toen Gravenstijn coach Jan de Rooij bij wedstrijden inruilde voor bondscoach Van Unen. Niet dat het aan haar persoonlijke trainer lag, zei ze daarover, maar De Rooij kon haar na alle ellende geen „schop onder de kont” meer geven. Van Unen bracht de agressie terug in Gravenstijn, die met staartjes in het haar vaak aandoenlijk aandoet op de tatami.

Gravenstijn behaalde vervolgens bij drie wereldbekerwedstrijden een topvijfklassering en plaatste zich in april bij de Europese kampioenschappen voor de Olympische Spelen. In Lissabon kostte een scheidsrechterlijke blunder Gravenstijn bijna het startbewijs, maar door een overwinning van uitgerekend „die oude heks” Fernandez op haar Poolse concurrente Inga Kolodziej behield ze haar voorsprong op de olympische ranglijst.

In Portugal verliet Gravenstijn in april huilend de zaal nadat haar deelname in Peking vaststond. Het was een bijna-doodervaring geweest, zei ze later. „Ik heb meerdere keren overwogen te stoppen. Nu zit het eens mee. Mag het een keer? Ineens zag ik mijn hele leven aan me voorbij trekken. Hoe diep ik ook in de ellende zit, aan het einde van de tunnel zie ik altijd mijn familie, mijn vrienden en mijn coach. Ze zijn dat lichtpuntje voor mij. Door hen krijg ik de kracht om door te gaan.”

Gravenstijn, eerste luitenant bij de luchtmacht, wordt wellicht vanavond gehuldigd in het Holland House. Ze gaat naar verwachting door met judo tot en met de WK, volgend jaar in Rotterdam.

    • Michiel Dekker