In de olympische cocon

Bestaat Peking eigenlijk wel? Ja, onderweg vanuit een bus die me naar een olympische bestemming brengt, zie ik langs aangeveegde straten opgepoetste huizen en vriendelijk lachende Chinezen. Dat moet Peking zijn. Ik ben er een week geleden tenslotte geland.

Oh ja, als ik ontbijt of een restaurant bezoek, zie ik Chinees personeel, maar verder overwegend westerse gasten. En als ik vanuit mijn hotelkamer naar buiten kijk, zie ik voornamelijk hoogbouw. Het zou zo maar een moderne westerse stad kunnen zijn. De oosterse mystiek is ver te zoeken. Hoe dat komt? Ik heb mijn olympische cocon nog niet verlaten. Wie zijn accreditatie krijgt omgehangen en vervolgens binnen de periferie van de Olympische Spelen blijft, weet niet beter of Peking bestaat uit goed geoutilleerde perszalen, prachtige accommodaties en heel veel behulpzame mensen. Bovendien ben je veilig, want de olympische familie wordt streng bewaakt.

Misstanden in China? Je merkt er in olympisch kring niets van of het zou die enkele geblokkeerde website moeten zijn. Schending van mensenrechten? Het is moeilijk voor te stellen in de gelikte wereld van Olympische Spelen. Tibet? Wordt niet erkend door het Internationaal Olympisch Comité. Dus bestaat het niet. Het is mooi en vredig in Peking. Het wordt tijd dat ik de straat op ga.

Henk Stouwdam

    • Henk Stouwdam