De onzegbare gevoelens van een criminele tiener

Theater: Festival Boulevard, Den Bosch, t/m 17/8. Gezien op 10/8 op locatie: Country Music, door De Wetten van Kepler. Tekst: Simon Stephens; regie: Kim Zonneveld. Info: 090033727233 en www.festivalboulevard.nl.

Een bijzonder mooie voorstelling is op festival Boulevard in Den Bosch te zien: Country Music door De Wetten van Kepler gaat door merg en been.

De jonge regisseuse Kim Zonneveld koos voor het stuk van de Brit Simon Stephens een desolate ruimte. Een oude fabriekshal vormt het levensechte decor. Zonder meer geloof je dat het personage Jamie in zo’n vervallen industriegebied woont, ergens aan de Theems. Hoewel ‘wonen’ een woord is dat Jamie, een tiener nog, al achter zich heeft gelaten. Hij is op de vlucht – voor een moord die hij beging, voor z’n psychotische moeder en voor zijn beklemmende jeugd. Videobeelden van sombere bakstenen muren, ter plekke gefilmd, geven die benauwende sfeer extra nadruk. Ze laten ook zien dat Jamie door zijn vlucht nog meer in het nauw komt: met hard autorijden en af en toe een snelle overval koop je je vrijheid niet.

Livemuziek drukt de gevoelens uit die Jamie niet kan verwoorden. Het is heftige muziek, nu eens uitgelaten en dan weer diepbedroefd, met een gillende viool, een hunkerende bas en strakke, kille drums. Goed dat componist Eric Wels de ergste clichés vermeed. Niet countrynummers geven de toon aan, maar romantische klanken vermengd met punk en grunge.

Willem Schouten speelt de jonge delinquent. Hij doet dat zeer verfijnd. Je ziet iemand die graag gelukkig wil zijn, en teder en zorgzaam en lief. Maar Jamies vriendinnetje Linsey, aanvankelijk mee op de vlucht, krijgt wel een paar harde klappen. En zelfs zijn vrolijkste momenten, z’n malle vreugdesprongen, hebben iets gestoords, passend bij de verwrongenheid van zijn lachje.

Deze knul wil niet bij zich naar binnen laten kijken, uit pure kwetsbaarheid. Toch drijft hem, net als iedereen, het verlangen gekend te worden, en, als het kan, bemind. Onhandige terugtrekkende bewegingen zijn het gevolg van die spanning, of zinnen die al in hun schulp kruipen nog voor ze zijn uitgesproken.

Schouten krijgt goed weerwerk van Floor van Berkestijn. Zij speelt niet alleen heel gevoelig dat weggelopen internaatsmeisje Linsey, maar ook Linsey’s dochter, die tevens Jamies dochter is.

Want het stuk maakt sprongen in de tijd. In de eerste scène is Jamie 18, in de derde 39 en in de vierde en laatste scène is hij terug bij af. Het zijn scènes als de vier coupletten van een countrysong, en die structuur krijgt ook gestalte in de vier beeldschermen die als monumenten van mislukking in de ruimte staan. Behalve muren tonen ze handen, voeten, een gekromde rug: steeds meer eenzaamheid verraden de lichaamsdelen van de hoofdpersoon.

Regisseuse Zonneveld combineert subtiliteit met zeggingskracht en bereikt zo bij het publiek wat de mensen rond Jamie niet kunnen: de bereidheid tot vergeving. En is zo’n reinigend ritueel niet het doel van theater?

    • Anneriek de Jong