Ernstig ziek? Toch meedoen

De Amerikaanse zwemmer Eric Shanteau kreeg twee maanden geleden te horen dat hij zaadbalkanker heeft. Zijn operatie kan wel even wachten want hij doet mee aan de Olympische Spelen.

Eric Shanteau. Foto AP This 2006 file photo released bu USA Swimming shows swimmer Eric Shanteau. Shanteau, who decided to put off surgery for testicular cancer until after the Olympics, was cleared, Wednesday, July 23, 2008, to head to Beijing with the U.S. swim team. (AP Photo/USA Swimming, File) ** NO SALES ** Associated Press

De weken voor de Olympische Spelen waren als een ruige rit in een achtbaan voor Eric Shanteau. Vlak voor de Amerikaanse trials, twee maanden geleden, hoorde de schoolslagzwemmer dat hij zaadbalkanker had. Ondanks de schok hield hij het nieuws voor zich. Hij reisde naar Omaha, Nebraska, en schreef zich in voor de 200 meter schoolslag. Shanteau (24) versloeg oud-wereldkampioen Brendan Hansen en plaatste zich voor zijn eerste Spelen. Tussen alle emoties door stond hij voor het dilemma of hij zich moest laten opereren of dat hij eerst naar Peking zou gaan. Hij hakte snel de knoop door: de operatie kon wachten, de Olympische Spelen niet.

„Ik voel me heel erg goed, fysiek heb ik nergens last van”, zegt Shanteau in het mediacentrum in Peking. Volgens de zwemmer uit Georgia hebben zijn artsen hem verzekerd dat uitstel van de operatie geen gevolgen zal hebben, mede omdat de ziekte in een zeer vroeg stadium werd ontdekt. „De kanker groeit heel langzaam uit, dus ik loop geen risico. Volgens de artsen is de kans op genezing zo’n 95 procent”, zegt de Amerikaan.

Toen de dokter hem het slechte nieuws vertelde, kon Shanteau het aanvankelijk niet geloven. „Ik dacht: dit kan niet. Niet ik, niet op dit moment. Ik word geacht een sportman te zijn met een voorbeeldfunctie. Ik ging meedoen aan de trials, ik had een gevoel van onoverwinnelijkheid. En ineens had ik kanker.”

Wekenlang hield hij het voor zich. „Sommige collega-zwemmers vermoedden wel dat er iets aan de hand was, maar hadden geen idee wat”, zegt rugslagzwemmer Aaron Peirsol, tweevoudig olympisch kampioen in Athene. Vooral de bekendmaking van zijn diagnose aan de rest van de Amerikaanse zwemploeg, met sterren als Aaron Peirsol, Michael Phelps, Ryan Lochte, Katie Hoffs en Dara Torres, viel hem zwaar. Shanteau deed dat kort na de trials. „Om zoiets te moeten vertellen aan zo’n groep mensen was heel moeilijk. Maar ze hebben me enorm geholpen. Het scheelt veel als een van de beste olympische teams van de wereld achter je staat. Zij helpen mij door de moeilijke dagen heen.”

Voor de buitenwereld hield Shanteau zich de afgelopen weken groot, maar hij erkent dat hij ook zijn twijfels heeft. „Ik ben een mens. Dit is geen griepje, het is kanker. Ik denk er constant aan.”

Steun krijgt Shanteau ook van oud-wielrenner Lance Armstrong, die zeven keer op rij de Tour de France won nadat hij genezen was van kanker. Het toeval wilde dat Shanteau kort voordat bij hem kanker was geconstateerd, was verhuisd naar Austin in Texas – de stad waar ook Armstrong woont. „Lang voordat ik kanker kreeg, keek ik al op tegen Lance”, zegt Shanteau. „Het feit dat hij achter mij staat, geeft mij veel vertrouwen. Door zo’n persoon word je automatisch geïnspireerd.”

Nadat hij zich had gekwalificeerd voor de Spelen worstelde Shanteau met de vraag of hij wel naar Peking moest gaan. „Maar uiteindelijk was het een beslissing waar ik geen controle over had. Als de onderzoeken hadden uitgewezen dat de kanker zich wel snel verspreidde, was ik nooit gegaan.”

Hij had nog een reden. Vier jaar geleden miste hij op een haar na de Spelen van Athene. „Ik heb mijn hele leven geprobeerd de olympische ploeg te halen, vijftien jaar zwemmen. Het is een cliché, maar dit is een droom die uitkomt.”

Inmiddels heeft de zwemmer zijn lot aanvaard. „Ik heb het, ik accepteer het en I’m gonna beat it. Deze vorm van kanker is goed te behandelen.”

Hoe wrang het ook klinkt, op een bepaalde manier is Shanteau er als wedstrijdzwemmer beter van geworden. „Ik had altijd de neiging te veel te piekeren over mijn races. Ik kon mezelf gek maken. Nu heb ik iets anders om over na te denken. Het helpt mij een beetje te kalmeren voor een race. Het zet alles in een ander perspectief, ook de Spelen. Er is meer dan alleen zwemmen in het leven.”

Voor de rest van de Amerikaanse zwemploeg is Shanteau ondertussen uitgegroeid tot een inspiratiebron, zegt Dara Torres, die in Peking haar vijfde olympische toernooi zwemt. „Het is ongelooflijk hoe hij ermee omgaat. Als je naar hem kijkt, zie je niets aan hem maar je hebt geen idee wat hij allemaal doormaakt.”

Binnen de Amerikaanse zwemploeg drukte Shanteau’s ziekte de discussies over persoonlijke records en de samenstelling van de estafetteteams volledig naar de achtergrond. „De Olympische Spelen worden een stuk kleiner als iemand hoort dat hij kanker heeft”, zegt Shanteau’s concurrent en vriend Brandon Hansen. „Wij realiseerden ons dat wat wij doen niet zo belangrijk is als wij het altijd maken.”