Antieke sneeuw

‘Teint de Neige’ van Lorenzo Villoresi

In 1981 reisde een Florentijnse doctoraalstudent filosofie naar het Midden-Oosten en bezocht daar een lokale markt. Hij ontdekte allerlei sterk geurende kruiden en parfum-oliën die hij mee terug nam naar huis. Daar ging hij experimenteren met het mengen van de verschillende ingrediënten, om nieuwe geuren te creëren. Vervolgens begon hij aan zijn opleiding tot parfumeur. In 1990 opende hij onder zijn eigen naam een groot parfumhuis.

Lorenzo Villoresi werkt vanuit het vijftiende-eeuwse pallazo van zijn familie, aan de Via de Bardi 14 in Florence. Hij lanceerde zijn eerste parfumcollectie in 1993 met ‘Uomo’ (man) en ‘Donna’ (vrouw), maar begon daarna al snel met een interessanter project: het maken van twee contrasterende groepen parfums.

De eerste groep noemde hij zijn mono-thematische geuren: interpretaties van specifieke, ruwe parfummaterialen, zeer precieze geurconcepten. ‘Sandalo’ bijvoorbeeld (sandelhout) en ‘Incensi’ (wierook), die zo exact mogelijk ruiken naar sandelhout en wierook. De andere collectie noemde hij zijn ‘fantasieparfums’: uitermate abstracte kunstwerken in geur. ‘Yerbamate’, een ruwe, groene geur uit zijn fantasiecollectie, is heel vreemd en een tikje verontrustend. Het is alsof Villoresi kenmerken heeft genomen van de twee grootste parfums; de kracht van de houtige iriswortel uit Chanels ‘No 19’ en de knobbelige klauwtjes van ‘Fracas’, om vervolgens een eigen versie te maken van verscheurde, groene blaadjes en de verse, versnipperde, groene bast van jonge boompjes. Als de mono-thematische geuren een equivalent in geur vormen van de exacte, neoklassieke schilderijen van Ingres of David, kunnen de fantasieparfums het best vergeleken worden met die van Rothko; die abstracte vierkanten in ondefinieerbare kleuren die lijken te zweven in de ruimte.

Wat Villoresi zelf waarschijnlijk niet beseft, is dat een van zijn fantasieparfums tegelijkertijd een perfecte mono-thematische geur is.

De parfumeur ontwierp ‘Teint de Neige’, zijn best verkopende parfum, als een abstracte geurinterpretatie van de schoonheid en beschaving van de Gouden Eeuw. Om te beginnen is het een perfect gebouwd parfum: Teint de Neige verspreidt zich voorbeeldig, blijft lang hangen en is moeilijk vergelijkbaar. In esthetisch opzicht vind ik de naam van het spul, Kleur van Sneeuw (het blijft schandalig dat Italiaanse parfumeurs Franse namen geven aan hun Italiaanse creaties), vindingrijk en poëtisch. Draag Teint de Neige en je ruikt inderdaad naar de klassieke, geparfumeerde talkpoeders uit een lang vervlogen tijd; zachte, tedere bloemengeuren die een vriendelijk soort melancholie verspreiden. Het heeft een delicaat, rozig en antiek aroma uit een tijd dat parfums nog een elegantie hadden, die sindsdien verdrongen is door de sterke, brutale glitterschoonheid van de ‘Envy’s’ van deze tijd. In dit opzicht is ‘Teint de Neige’ werkelijk een fantasie. Aan de andere kant is het Villoresi’s meest exacte geurconcept, een van de mooiste mono-thematische geuren die je je kan voorstellen. Waarom? Omdat dit parfum, zo exact mogelijk, ruikt naar een herinnering.

Chandler Burr

©2008 Chandler Burr, New York Times Vertaling: Kathelijne Vet

‘Teint de Neige’ van Lorenzo Villoresi

    • ©Chandler Burr