Veel nostalgie bij The Bunnymen

Pop. Echo & the Bunnymen, 7/8 Summer Darkness Festival, Tivoli, Utrecht.

Als zanger Ian McCulloch van Echo & the Bunnymen er de humor van in zag om een van de hoofdacts te zijn op een festival voor Gothic Rock, dan hield hij dat grootmoedig voor zich. Wel droeg hij de hele avond zijn lange regenjas, misschien uit solidariteit met de Goths in hun loodzware zwarte uitdossingen.

De groep uit Liverpool behoort tot de dramarijke exponenten van postpunk, met genoeg galm om hun karakteristieke sound een element van gothiek toe te dichten. Ondertussen is Echo & the Bunnymen altijd veel lichter van toon geweest dan de doorsnee Gothband, met aanstekelijke dansritmes en ironische teksten over het breken van kwetsbare tienerharten.

In het jaar dat Echo & the Bunnymen hun dertigjarig bestaan vieren, maken ze een artistieke opleving door. Terwijl ze een spectaculair megaconcert in Liverpool voorbereiden waarbij ze in november het complete album Ocean Rain met groot orkest gaan uitvoeren, schreven McCulloch en zijn trouwe gitarist Will Sergeant een heel nieuw album bij elkaar dat nog dit jaar onder de titel The Fountain zal uitkomen. Het beste bewijs dat het iets voor gaat stellen was de song I think I need it too die gisteren in première ging, een typisch Bunnymen-galmnummer met een onmiddellijk memorabel refrein en een hoog meezinggehalte.

Dat soort heerlijk nummers hebben ze wel meer. Seven Seas, Lips Like Sugar, het uit hun begindagen stammende Rescue en het onweerstaanbare Bring on the dancing horses waren inkoppertjes. In de wat stroeve sfeer van onwennige Gothic-liefhebbers die de kat uit de boom kwamen kijken, gaf de groep niettemin een magisch concert.

People are strange van The Doors en een stukje Walk on the Wild Side van Lou Reed gingen naadloos op in hun beproefde repertoire, dat ondanks een hoog nostalgisch gehalte veel jonge fans naar het uitverkochte Tivoli had gebracht.

De onopvallende ster van Echo & the Bunnymen blijft de dienende gitarist Will Sergeant, die de sitar-achtige partij van The Killing moon een romantische bevlogenheid meegaf. Als tijdgenoten van U2 werden Echo & the Bunnymen nooit zo groot, maar bleven ze minstens zo goed.

    • Jan Vollaard
    • Door